Архив
897   898   899   900   901   902   903   904   905   906   907   908   909   910   911   912   913   914   915   916   917   918   919   920   921  
844   845   846   847   848   849   850   851   852   853   854   855   856   857   858   859   860   861   862   863   864   865   866   867   868   869   870   871   872   873   874   875   876   877   878   879   880   881   882   883   884   885   886   887   888   889   890   891   892   893   894   895   896  
792   793   794   795   796   797   798   799   800   801   802   803   804   805   806   807   808   809   810   811   812   813   814   815   816   817   818   819   820   821   822   823   824   825   826   827   828   829   830   831   832   833   834   835   836   837   838   839   840   841   842   843  
740   741   742   743   744   745   746   747   748   749   750   751   752   753   754   755   756   757   758   759   760   761   762   763   764   765   766   767   768   769   770   771   772   773   774   775   776   777   778   779   780   781   782   783   784   785   786   787   788   789   790   791  
687   688   689   690   691   692   693   694   695   696   697   698   699   700   701   702   703   704   705   706   707   708   709   710   711   712   713   714   715   716   717   718   719   720   721   722   723   724   725   726   727   728   729   730   731   732   733   734   735   736   737   738   739  
635   636   637   638   639   640   641   642   643   644   645   646   647   648   649   650   651   652   653   654   655   656   657   658   659   660   661   662   663   664   665   666   667   668   669   670   671   672   673   674   675   676   677   678   679   680   681   682   683   684   685   686  
583   584   585   586   587   588   589   590   591   592   593   594   595   596   597   598   599   600   601   602   603   604   605   606   607   608   609   610   611   612   613   614   615   616   617   618   619   620   621   622   623   624   625   626   627   628   629   630   631   632   633   634  
531   532   533   534   535   536   537   538   539   540   541   542   543   544   545   546   547   548   549   550   551   552   553   554   555   556   557   558   559   560   561   562   563   564   565   566   567   568   569   570   571   572   573   574   575   576   577   578   579   580   581   582  
479   480   481   482   483   484   485   486   487   488   489   490   491   492   493   494   495   496   497   498   499   500   501   502   503   504   505   506   507   508   509   510   511   512   513   514   515   516   517   518   519   520   521   522   523   524   525   526   527   528   529   530  
427   428   429   430   431   432   433   434   435   436   437   438   439   440   441   442   443   444   445   446   447   448   449   450   451   452   453   454   455   456   457   458   459   460   461   462   463   464   465   466   467   468   469   470   471   472   473   474   475   476   477   478  
374   375   376   377   378   379   380   381   382   383   384   385   386   387   388   389   390   391   392   393   394   395   396   397   398   399   400   401   402   403   404   405   406   407   408   409   410   411   412   413   414   415   416   417   418   419   420   421   422   423   424   425   426  
322   323   324   325   326   327   328   329   330   331   332   333   334   335   336   337   338   339   340   341   342   343   344   345   346   347   348   349   350   351   352   353   354   355   356   357   358   359   360   361   362   363   364   365   366   367   368   369   370   371   372   373  
264   265   266   267   268   269   270   271   272   273   274   275   276   277   278   279   280   281   282   283   284   285   286   287   288   289   290   291   292   293   294   295   296   297   298   299   300   301   302   303   304   305   306   307   308   309   310   311   312   313   314   315   316   317   318   319   320   321  
217   218   219   220   221   222   223   224   225   226   227   228   229   230   231   232   233   234   235   236   237   238   239   240   241   242   243   244   245   246   247   248   249   250   251   252   253   254   255   256   257   258   259   260   261   262   263  
176   180   181   182   183   184   185   186   187   188   189   190   191   192   193   194   195   196   197   198   199   200   201   202   203   204   205   206   207   208   209   210   211   212   213   214   215   216  
Популярдуу макалалар

СЕНДЕН КИЙИН... (ЭКИ АЯЛДЫН ТАҢ КАЛЫЧТУУ ТАГДЫРЫН БАЯНДАГАН СЕРИАЛ)

№912 28-май 3-июнь 2020-жыл


(Башы өткөн санда)

Обдулуп көрдү. Тура албады. Зылдай оор сезилди денеси, чындыгында 5 айдан бери ооруп жатып чүкөдөй эле болуп калган эле. Ошентип жатып уктап кетиптир. Түшүнө Искендер кирди.

– Мени кечир, мен айта албадым. Айтпайт дагы болчумун. Болгону мен өмүрдү сактап калгым келди. Мен анын өмүрүн сактап калуум керек эле. Же сени, же аларды чечүү керек болчу. А мен чече албадым. Улам артка жылдыра бердим.

Айтурган бир нерсе дей турган болду, бирок тили күрмөөгө келбей койду. Ошентип жатып ойгонуп кетти. Эртең менен турса баласы керебетинде өзүн карап отуруптур.

– Апа, мен...

– Тамагыңды ичтиңби, балам, окууга барасыңбы?

– Мен сага кантип айтарымды билбей жатам.

– Айт, айтагой.

– Мен кеткени жатам.

– Кайда?

– Чет өлкөгө, Америкага. Чика досум бар го, ошол чакырып жатат. Чогуу иштейбиз дейт,- баласы көзүн ала качты.

– Азырбы? Мен кантем? Мени бул абалда таштап кетесиңби? Менин сенден башка кимим бар, балам?- аял ыйлабаганга аракет кылды. Бирок болбой эле көздөрүнөн тамчылар кулап жатты.

– Мына, кайра баштадыңыз. Сиз менен эч нерсени сүйлөшкөнгө болбойт. Атам болсо...

Аял эрдин кесе тиштеди. Башкасынан да ушул эки ооз сөз жүрөгүн өрттөп кетти.

– Сен мени күнөөлөп жатасыңбы?

– ...

– Мени кара, Эрбол, атаңдын өлүмүнө мени күнөөлөп жатасыңбы?

– Анан ким күнөөлүү? Сен токтоороок болгондо, рулду атамдан талашпаганыңда атам өлмөк эмес. Сен минтип жатып калмак эмессиң. Болбогон бир кызганычтын айынан бүтүндөй бир үй-бүлөнү жок кылдың.

– Чык, бөлмөдөн! Чык дейм!- деди аял каардуу.

– Мен макулдугумду берип, документтеримди тапшырып койдум. Баары бир кетем!- деди уулу.

– Жогол!

Уулу чыгып кетти. Ал эки жумадан кийин чет өлкөгө учуп кетти. Айтурган мурун өзүн жалгыз сезип жүргөн экен. Чыныгы жалгыздык эми башына келди. Үй жымжырт. Каралашкан кыз келет, бир сыйра тамагын берип, ийнелерин сайып, алдын тазалайт да кайра кетет. Кечинде дагы бир маал келет. Акыркы күндөрү адамдын добушуна зар болду. Шырт деп ачылган эшиктин үнүнө, адамдардын кобур-собуруна, ашканадан чыккан идиш-аяктын үнүнө зар болду. Болгон эрмеги эми күндөлүгү болуп калды.

– Биз бир көргөндөн баштап башыбызды жоготтук. Айрыкча мен. Сени сүйбөй койгонго мүмкүн эмес эле. Бойлуу, кара каш, кара көз, акылдуу, токтоо, жоопкерчиликтүү жигитти ким болсо да меники болсо демек. Өзүңдүн курсуңдагы кыздарды билбейм, бирок биздин кыздар коридордон өтүп баратсаң шилекейлери куюлуп артыңдан карашчу. Ак халат сага ушунча жарашчу эле. Бирок сен мени сүйдүң. Билбейм, эмнем менен тартып алганымды, бирок мени катуу сүйдүң. Бир жыл сүйлөшүп жүрүп, анан ата-энелерибизге баш кошобуз дедик. Атам алгач уккусу да келген жок. Көзүнө баскан жалгыз кызын кайдагы Ат-Башыдан келген, атамдын сөзү менен айтканда, “колхозчунун баласына” бергиси келбеди. Апам андан бетер каалаган жок. Сен алар каршы болорун билип эле жүрчүсүң, ошондуктан мага “өзүм сүйлөшөм” дедиң. Сүйлөштүң. Сени көргөндөн кийин атам менен апам тынчып калышты. Элди ынандырганга ар дайым күчүң жетчү.

– Айылдан келген балага эч окшобойт го.

– Тарбия көргөн, акылдуу бала экен.

– Курал, бул бала көпкө барат, кызыбыз бактылуу болот.

Ата-энем өздөрүнчө бактылуу болуп сүйлөшүп жатканы азыр да кулагымда. Аттиң, жалгыз кызы минтип жарым жан болуп, ээн үйдө жалгыз каларын кайдан билишти? Ишенген Искендер алардын кызын жолго таштап, кыянаттык кыларын кайдан билди? Эмнени жазып жаттым эле?

Аа, биз баш коштук. Менден өткөн бактылуу адам жок эле. Турмушубузду кичинекей бир керебет баткан батирден баштадык. Эки кашык, бир табак менен баштадык. Атам үй алып берейин деди эле, Искендер караманча болбой койду. “Күч күйөө боло албайм, Айтурган. Ата-энеңдин жалгыз кызысың, бирок мен кайнатам алып берген үйдө жашабайм. Бул менин биринчи жана өмүр бою кала турган талабым. Мен экөөбүз үчүн бүт баарына жетишем. Көрөсүң го” дедиң. Мага эч нерсенин кереги жок эле. Дүйнөдө сен болсоң болду, калган кыйынчылыктардын баарына туруштук бере алмакмын. Анын үстүнө кичинемден акча, тыйынга кароолугум жок эле. А сен сөзүңө турдуң. Тез эле медицина дүйнөсүндө атың чыгып, хирург Искендер Мусабеков деген ат ар кимдин оозунда болуп калды. Алгач бир бөлмөлүү батир алдык. Эрбол анда кичине эле, эмеректерден жалгыз уулубуздун керебети бар болчу. Жаңы алган үйүбүзгө керебетти коюп алып аябай сүйүнгөнсүң. Ал керебетти да сен өз колуң менен жасаган элең. Андан кийин чоңураак үй алдык, кийин дагы алдык. Бутубузга турдук. Сен көкөлөй бердиң. А мен сенин жаныңда көлөкөңдө болгонум үчүн эле сүйүндүм. Эгерде жер жүзүндө бактылуу он түгөй болсо, ошонун бири экөөбүз элек. Хм, бул чындыкпы? Иллюзия эмеспи? Балким, мен муну көргүм келген үчүн гана көргөндүрмүн. Балким, биздин жашообуз да башкалардыкындай кир, ыплас, алдоо, бири-бирибиздин көзүбүзгө чөп салуу болуп жүрбөсүн? Кантип адам чейрек өмүрүн эч нерсени байкабай өткөрүп жиберет?

Айтурган күндөлүк жазып жатып чарчаганын сезди. Кимдир бирөө эшикти ачып киргендей болду.

– Ким бул?- деди ал үнүн катуу чыгарып. Жооп болгон жок. Ууру болуп жүрбөсүн? Жардамчы кыз кирип келип үнүн чыгарып амандашчу эле. Башка окшойт. Үйдүн ачкычы дагы кимде бар? Бир гана ошол кызда болушу мүмкүн. Босогодогу адам үн чыгарбай күтүп тургандай. Аялдын чыдамы кетип калды.

– Эрбол!- деди ал. Балким, уулу кайтып келгендир. Балким, жолдун жарымынан апасын таштай албаарын сезип кайтып келгендир.

– Уулум!- деди ал жан далбастай. Дагы деле үн каткан адам болбоду.

– Сен кимсиң, ия? Эмне жашынмак ойноп жатасың? Сен кимсиң?-деп бакырып жиберди. Ошондо гана эшик ачылып, босогодон жаш аял көрүндү.

– Сенби?- деди Айтурган таң кала. Таң калган да эч нерсе эмес, заматта көкүрөгү буркан-шаркан түшүп кетти. Жеп жиберчүдөй карады. Жанында жарыкты өчүрүп күйгүзө турган узун таягы бар эле, жанына күч келе ошону сермеп калды.

– Жогол!- деп чаңырды ал өзүнө ээ боло албай. Тиги аял солк деген жок. Турган ордунда тура берди. Көздөрүн албай, мөлтүрөп тиктей берди. Ушул көздөрдү канча жолу көрдү түшүндө? Жаны кыйналып жатып канча жолу жек көрүндү ушу көздөрдү көрдү. Миңби? Андан ашыкпы? Колуна тийсе чайнап жеп коё турган аял алдында турат. Бирок өзү эч нерсе кыла албайт. Азыр тапанчасы болсо ойлонбой туруп башка атып, кийин өзүн атып өлтүрмөк.

– Табалаганы келдиңби?

– Жок...

– Эмнеге келдиң анда?

– Искен байкенин айрым кийимдери... Ошолорду алып келдим,- деди ого бетер жанын чыгарып. Оозунан сөзү түшкөн боюнча отуруп калды. Бул кезигүүнү минтип ойлогон эмес. Жок дегенде күнөөлүү болуп көзүн ала качат деп ойлогон. Бир үй-бүлөнүн убалына калдым деп өзү менен өзү калганда кыйналаттыр деген. Жок, бул аялдан эрегиш туйду. Мөлтүрөгөн узун кирпиктүү көздөрү сүзүлүп аны шылдыңдап тургандай сезилди.

– Чык эшикке, жогол!- деди калчылдап.

Тиги аны жай гана тиктеп туруп бурула берди. Эшик аста жабылганын сезди. Ошол күнү кандай болсо да бул аялдан өч алууну пландады Айтурган. Бирок кантип өч алууга болот? Азыр ал кимдир бирөөнүн жардамына муктаж болуп турганда кантип бул аялдан өч алат? Башы ооруп чыкты. Телефонун алып курбусуна чалды.

– Салам, Мариш!- деди үнүн көңүлдүү чыгарганга аракет кылып.

– Айтурган, сенби?

– Мен.

Өзүн тиги дүйнөдөн сүйлөп жаткандай сезген курбусуна таарынарын билбей же пендечиликке шылтаарын билбей турду.

– Кандайсың, ден соолуктар?

– Жакшымын, сагындым сени, жолукпайлыбы?- деди Айтурган.

– Аа, макул, жолугалы. Мен сага барам.

– Жок, мен өзүм барам. Биздин кафеге, саат 7де жолугалы.

– Кайсы күнү?

– Эртең болобу?

Курбусу бир аз буйдала түшкөндөй болду. Бирок аягында макул болду.

Эртеси Айтурган жардамчы кыздын жардамы менен жуунуп- таранып баштады. Күзгүнүн алдына келгенде өзүн биринчи жолу көргөндөй таң кала түштү. Бул Айтурган эмес болчу. Каткырыгы таш жарып, жашоону толо жашаган, жылмайганы ууртунан кетпеген аял эмес болчу. Айтургандын көлөкөсү эле күзгүдөн карап тургандай сезилди.

"Сенсиңби?" деди өңү өчкөн, купкуу аялды карап. Акырегиндеги чыгып турган сөөктөрүн, шөлбүрөп калган көйнөктөрүн карады. Көйнөгү эч жарашпай турду. Жини менен жардамчы кызга кыйкырды.

– Чеч.

Жан талашып төшөгүнө жетти. Эч кимди көргүсү келбеди. Көздөрүндөгү жашты көрсөтпөй, жардамчы кызды кете бер деди...

(Уландысы кийинки санда)



"Супер-Инфо" гезитинин материалдары жеке колдонууда гана уруксат.
Жалпыга таратуу "Супер-Инфо" гезитинин редакциясынын жазуу түрүндөгү уруксаты менен гана болушу мүмкүн.

Рейтинг: Рейтинг  -4 
Комментарийлер(1)
01.06.2020. 22:44 
Тайпасы:
Жаран
Комментарийлердин саны:
14
Катталган:
18-04-2020
Соӊку аракети:
04-08-2020 19:50
Жынысы:
Белгисиз
+3
Эчкимдин башына мындай тагдыр жазбасын
1
Комментарий калтыруу үчүн өз ысымыңыз менен кириңиз же каттоодон өтүңүз.
 
Бөлүмдүн статистикасы
соңку 15 мүнөт ичинде 10 колдонуучу (Катталган: 0, коноктор: 10) бул макаланы окуду:

Макалалардын саны:
24248;
 
Маалымат-маанайшат порталы
2006-2020 © SUPER.KG
Кыргыз Республикасы, Бишкек шаары,
Жибек Жолу проспектиси 381
"Супер-Инфо" гезитинин материалдары жеке колдонууда гана уруксат.
Жалпыга таратуу "Супер-Инфо" гезитинин редакциясынын жазуу түрүндөгү уруксаты менен гана болушу мүмкүн.
Рейтинг@Mail.ru
Биз социалдык тармактарда: