Архив
792   793   794   795   796   797   798   799   800   801   802   803   804   805   806   807   808   809   810   811   812   813   814   815   816   817   818   819   820   821   822   823   824   825   826   827   828  
740   741   742   743   744   745   746   747   748   749   750   751   752   753   754   755   756   757   758   759   760   761   762   763   764   765   766   767   768   769   770   771   772   773   774   775   776   777   778   779   780   781   782   783   784   785   786   787   788   789   790   791  
687   688   689   690   691   692   693   694   695   696   697   698   699   700   701   702   703   704   705   706   707   708   709   710   711   712   713   714   715   716   717   718   719   720   721   722   723   724   725   726   727   728   729   730   731   732   733   734   735   736   737   738   739  
635   636   637   638   639   640   641   642   643   644   645   646   647   648   649   650   651   652   653   654   655   656   657   658   659   660   661   662   663   664   665   666   667   668   669   670   671   672   673   674   675   676   677   678   679   680   681   682   683   684   685   686  
583   584   585   586   587   588   589   590   591   592   593   594   595   596   597   598   599   600   601   602   603   604   605   606   607   608   609   610   611   612   613   614   615   616   617   618   619   620   621   622   623   624   625   626   627   628   629   630   631   632   633   634  
531   532   533   534   535   536   537   538   539   540   541   542   543   544   545   546   547   548   549   550   551   552   553   554   555   556   557   558   559   560   561   562   563   564   565   566   567   568   569   570   571   572   573   574   575   576   577   578   579   580   581   582  
479   480   481   482   483   484   485   486   487   488   489   490   491   492   493   494   495   496   497   498   499   500   501   502   503   504   505   506   507   508   509   510   511   512   513   514   515   516   517   518   519   520   521   522   523   524   525   526   527   528   529   530  
427   428   429   430   431   432   433   434   435   436   437   438   439   440   441   442   443   444   445   446   447   448   449   450   451   452   453   454   455   456   457   458   459   460   461   462   463   464   465   466   467   468   469   470   471   472   473   474   475   476   477   478  
374   375   376   377   378   379   380   381   382   383   384   385   386   387   388   389   390   391   392   393   394   395   396   397   398   399   400   401   402   403   404   405   406   407   408   409   410   411   412   413   414   415   416   417   418   419   420   421   422   423   424   425   426  
322   323   324   325   326   327   328   329   330   331   332   333   334   335   336   337   338   339   340   341   342   343   344   345   346   347   348   349   350   351   352   353   354   355   356   357   358   359   360   361   362   363   364   365   366   367   368   369   370   371   372   373  
264   265   266   267   268   269   270   271   272   273   274   275   276   277   278   279   280   281   282   283   284   285   286   287   288   289   290   291   292   293   294   295   296   297   298   299   300   301   302   303   304   305   306   307   308   309   310   311   312   313   314   315   316   317   318   319   320   321  
217   218   219   220   221   222   223   224   225   226   227   228   229   230   231   232   233   234   235   236   237   238   239   240   241   242   243   244   245   246   247   248   249   250   251   252   253   254   255   256   257   258   259   260   261   262   263  
176   180   181   182   183   184   185   186   187   188   189   190   191   192   193   194   195   196   197   198   199   200   201   202   203   204   205   206   207   208   209   210   211   212   213   214   215   216  
Популярдуу макалалар
Akbuura gazeta

АЗ КҮНҮМ КАЛСА ДА МАХАБАТЫМ МЕНЕН ЖАШАЙМ...

№198 18-24-агуст, 2006-ж.


БАКТЫЛУУ КОКУСТУК

Ошол күнү мен окууга шашып бара жаткан элем. Көчөдө машиналардын көптүгүнөн баш адашат. Көпчүлүктүн агымынан машинам менен суурулуп чыгып, эми катуулай айдай берээримде каптал жагымда бир машина чукул чыга калды. «Карс» эткен үнгө удаа «Мына, өлдүм» деген ой чагылгандай орной түштү. Бир кезде бетиме муздак нерсе тийгенден улам эсиме келсем, бир жигит рулга өбөктөгөн мени күнөөлүү карап турган экен.
– Кимсиз? Мен кайдамын?
Эки жагымды карасам элдер чогулуп калышкан экен. Тиги адам менин машинамды коюп кеткенин сезе койдум.
– Эч нерсе деле болгон жок. Коркпоңуз. Мен жумушка шашып бара жаткан элем... Кечирип коюңуз.
Бет алдымда келбеттүү, жүзү жайнаган жигит турган экен. Кө­зүм­дү ала албай калдым. Ал дагы ошол абалда тургандай. Эчен жылдан бери жолукпай жүргөн жакын адамыма жолуккандай бири-бирибизди карап тура бердик.
– Менин атым Мирлан.
– Асел.
Негедир бул каруулуу колдордун кучагынан чыккым келбей турду.
– Мен сизди ооруканага алып барайын...
– Жок, убара болбоңуз,- деп ордумдан козголо берип ооруксуна түштүм.
– Жок, текшерилүү керек... Мен сизди минтип коё бербейм.
Менин машинамды машина коюучу жайга таштай салып, Мирлан менин оюма койбой машинасына салып, жакын жердеги ооруканалардын бирине алып барды. Врачтар менин айрылып кеткен чекемди таңып беришти. Чындыгында коркунучтуу деле эч нерсе болгон эмес экен.
Эшикке чыгып экөөбүз кафеге кирип отурдук. Тез эле болуп өткөн окуяны унутуп, экөөбүз эзелки тааныштардай сүйлөшө каткыра күлүп жаттык.
– Кызык, бүгүн жүрөгүм башкача согуп жаткан эле. Көрсө, жолумда бир пери кыз күтүп турган экен да,- деди Мирлан күлүмсүрөп.
– Кокустук болбосо таанышпай калмак экенбиз да...
– Да, бирок, бул бактылуу кокустук...
Мирландын көздөрү күлүп турду. Ошол күн чындыгында мен үчүн бактылуу күн эле.

АЛГАЧКЫ СҮЙҮҮ ЖАНА ДОСТУК

Ооба, мен аны сүйүп калдым. Мен үчүн Мирлан өмүр бою күтүп келген, эс тартканы эсимден кетпей, качан жолугам деп тымызын күтүп жүргөн адамым болчу. Ошол күнү эле мен ал адамга биротоло байланаарымды билгем. Аны кичинекей жүрөгүм менен сезип койгон элем.
– Мен ансыз жашай албайм.
– Капырай, тез эле акыл-эсиңден айрыган кандай адам экен ал?- кыткылыктап мени шылдыңдаган курбум Нуризанын мойнунан кучактап калдым.
– Сен билбейсиң аны, ал ааламда жок адам. Ал мен үчүн гана жаралган,- дедим.
– Сен сабагыңды окушуң керек. Азыр жигиттердин бардыгы алдамчы. Сыягы, ал жигит башыңды айлантып алса керек.
Ушинтип сүйлөгөн Нуризанын мойнуна асыла эркелеп кеттим. Калп эле ушинтип сүйлөгөн менен ал мени жакшы көрөөрүн билем. Апам менен атамдан кийинки эле эң жакын адамым ушул Нуриза болчу. Экөөбүздүн энелерибиз бир тууган, башкача айтканда, бөлөбүз. Эгиз козудай ээрчишкен экөөбүздү бир тууган деп ойлошоор эле. Ал дагы бир үйдүн жалгыз кызы.
– Билесиңби, анын аты Мирлан,- дедим мен.
– Кандай дейсиң?- өңү өзгөрө түш­көн Нуриза мени карап калды.
– Аты Мирлан. Өзү бир юридикалык компанияда иштейт.
– Тааныштырчы, аныңды көрөм го...- деп Нуриза нааразылана сүйлөнүп калды.
Окуу корпусунан Нуриза экөөбүз чыгып келе жаткан элек. Мирлан ар дайым мени сабактан кийин күтүп ала турган. Ал күнү да сабактан чыксам, машинасына жөлөнүп күтүп турган экен.
– Асел!- деп мени карап сүйүнүп келе жатып, Мирлан мага жетпей бута атым жерге токтой калды. Куду алдында арбак тургандай кетенчиктей түштү. Мен андагы бул өзгөрүүнү байкасам да, көңүл бурган жокмун.
– Тигине Мирлан, жүрү тааныштырам,- деген боюнча Нуризаны колдон сүйрөп жөнөдүм.
Саламдашкан соң тааныштыра кеттим. Негедир Нуриза Мирланды кадала тиктеп, өңү кубара түштү.
– Саламатсыз...- дегендей болду да мени карап:
– Аселка, мен кете берейин,- деп тез бурулуп жөнөп кетти. Мен анын артынан ийнимди куушура карап калдым да, Мирландын мойнуна асыла кеттим.
– Жүрү, кеттик.
Дагы да бизди бактыга карк кылган бир күн өттү.

МАХАБАТТУУ ТҮН

Жайдын керемет күндөрүнүн бири эле. Биз Мирландын достору болуп анын туулган күнүн белгилеп жатканбыз. Тосттор, жакшы калоо-тилектер айтылып жатты. Акыры элдин бардыгы узаганда Мирлан экөөбүз калдык.
– Мени узатып койчу...
– Асел...
Жалдырай караган Мирлан канчалык «кал» деп айткысы келсе да, үнсүз ордунан турду да, экөөбүз жетелеше эшикке бет алдык. Машинанын жанына келип мени узакка тигиле карады. Мындайда сөздүн да кереги жок болуп калат бейм. Тек гана көздөрүбүз сүйлө­шүп жатты. «Калчы, мен сени эч ким­ге теңебейм. Сен өмүрүмдөгү биринчи да, акыркы да сүйүүмсүң» деп жатты көздөрү. «Макул, мен эми сендикмин. Биротоло, түбөлүк­кө сендикмин! Эми ажалдан башка эч ким бизди ажырата албайт» деп үнсүз айтып жатты көздөрүм. Мирлан мени шак көтөрүп алып, үйүн көздөй жөнөдү. Мындай түн өмүрдө бир гана жолу болоор... Ушул түнү экөөбүз тагдырыбызды бириктирдик деп ойлогон элем. Бирок...

КОРКУНУЧТУУ ООРУ

Ушул окуядан бир ай өткөндөн кийин кускум келип, жүрөгүм айланып, башым тумандап кетчү адат табылды. Ай, менин балалыгым ай! Дароо «боюмда болуп калдыбы?» деген ой кетти.
Далбастап чуркап Мирландын жумушуна жөнөдүм. Ыйлап жиберип абалымды айттым. Бир кезде башымды көтөрсөм, Мирландын көздөрү жайнап кеткен экен.
– Эмне кубанып жатасың?
– Макоом десе, бул деген сонун да. Балалуу болсок, сенин окууңду күтпөй үйлөнө беребиз.
Мен Мирландын мойнунан кучактап алып ыйлай бердим. Бирок, бул кубанычтын жашы болчу.
Тилекке каршы, менин боюмда жок болуп чыкты. Врачтар улам бирине жиберип эле дүрбөп калышты. Күндөн күнгө абалым начарлай берди. Акыры ооруканага жатууга туура келди. Медсестра түнкү уколун куюп кеткенден кийин өзүмдү алсыз сезе баштадым. Бирок, ушул алсыздыкка жеңдирсем эле бир нерсе болчудай сезилип, өмүр бою ушул ооруканадан чыкпастай, Мирланды көрбөй калчудай сезилип ордуман турдум. Киймимди кийе салып, эшикке жөнөдүм.
Караңгы түн болсо да аптыга дем алып алдым да, Мирландын үйүн көздөй чуркап жөнөдүм. Мени бул кырсыктан сактачу ошол адам эле. Энтиге кирип барып эле боюмду кучагына таштайм деп ойлоп бара жаткам. Бирок, Мирландын үйүнө баш бага берип, анын кимдир бирөө менен урушуп жаткан өктөм үнүн угуп токтой калдым. Эч качан мен анын жинденгенин көрбөгөн элем. Экинчи үн дагы мага тааныш сезилди. Мына сага... ал үн Нуризанын үнү экен.
– Түшүнчү, эми Асел баары бир адам болбойт. Врачтар үмүт аз деп жатышат. «Мээнин залалдуу шишиги» деген диагноз чыгарып...
– Болду, токтот деп жатам, Нуриза! Сен мага ошону айтканы келдиңби?
Мирландын үнү калтырап кетти. Денем сенек болуп бара жаткандай дубал менен дубал болуп тура бердим. Демек...
– Мен сени экинчи жолуктургандан бери тынчым кетти. Мен сенсиз жашай албайт экем. Эки жылдан бери сени унутканга аракет кылам. Бирок, баары бир унута албайм. Түшүнчү мени, Мирлан. Баары бир сен меникисиң! Менин жаштыгымдан, эч нерсени түшүнбөгө­нү­мөн ажырашкан элек. Сен мени сүйчү элең го...
– Ошол сүйүүнү ким талкалап кетти?
– Мен! Мен баарына күнөөлүү­мүн, жаным. Асел сени тааныштыргандан бери жаным жай албайт. Мен эми гана сени сүйөөрүмдү тү­шүндүм.
– Эми баары кеч. Мен Аселди сү­йөм.
– Билем, Мирлан, мен Асел мындай ооруга чалдыкпаганда эч качан айтмак эмесмин. Бирок, ал жашоодо болбой тургандан кийин...
– Унчукпа, ал жок болбойт. Ал эч качан жок болбойт. Менин мобу жеримден ал эч качан кетпейт. Уктуңбу? Уктуңбу деп жатам...
Ушинтип бакырып алган Мирлан өксүп жиберди. Мен калтыраган боюмду токтото албай канчага турдум билбейм. Бир оокумда гана эсиме келип, акырын илкип жөнө­дүм. Бул түн өмүрүмдөгү эң оор түн эле. Кайда бараарымды билбей, сен­делип көчөдө басып жүрө бердим. Эмне деген шумдук! Кантип эле ушундай болсун! Кайсы күнөөм үчүн? Мирлан кантет? Ата-энемчи? Нуризачы? Айтор, бир да суроого жооп бере алган жокмун. Тек гана бирөө тынбай балка менен ургулап жаткансып жүрөгүм ооруй берди.
Ушул учурда гана Нуриза менден боюн ала качып баштаган себебин түшүндүм. Алтургай, бир жолу Мирлан мени алдап жатканын, ал кыздарга жакын деп кыйыткан эле. «Ал сени алдап жүрөт. Кеч болуп кала электе кол үз. Мени жакын адамым десең кол үз» деп ыйлаган эле. Бирок, мен анда дагы маани бербеген элем.

АЛДОО

Мирлан экөөбүз оорукананын чарбагында отурган элек. Ал мага көз токтотуп карай албай бурулуп кетти. Анын дирилдеген ийнинен, солкулдаган боюнан эле ыйлап жатканын сездим. Аяп кеттим аны... Мындан ары минтип жашаганга эч мүмкүн эмес эле. «Мен ушул ооруга чалдыкканым үчүн Мирлан күнөөлүү эмес болчу. Ал бактылуу болуусу керек. Нуриза дагы...» деп ойлоп турдум да мурунтан ойлоп жүргөн планымды ишке ашырууга кириштим. Ал өзүмдөн Мирланды алыстатуу болчу.
– Мирлан, экинчи мага келбей эле кой,- дедим чечкиндүү.
– Эмне-е?
– Мен сени сүйбөйт экем. Кечирип кой.
– Асел, эмне деп жатасың? Калп айтасың, сен жөн эле...
– Мирлан, мен бир адамга жолугуп калдым. Ал... ал деген...
Айтор, жомокту айтып кирдим. Мен ал адамды жакшы көрүп калганымды, ансыз жашай албасымды... дагы көп нерселерди айттым. «Кет, кетип кал, жанымды кыйнабай кетип кал. Сенсиз мага жакшы болот. Сенин аяганыңдын кереги жок мага» деп жаттым.
– Асел!
Үн чыккан жакка кайрылсам, чын эле врач чакырып жаткан экен. Биротоло ишендирейин дедим да, ордуман шарт туруп тиги жигит менен ээрчишип басып кеттим. Артыма караган да жокмун. Бирок, далым менен Мирланымдын көз карашын сезип бара жаттым. Жүрөгүм канап ыйласа да башка айла жок эле. Бир кезде Мирландын карааны алыстаганын көрүп буркурап ыйлап жибердим...

ТОЙ ЖАНА КӨЗ ЖАШ

Ошондон жарым жыл өткөндөн кийин Мирлан менен Нуризанын үйлөнүү тою болду. Ошол нерсе болоорун сезсем да мага оор сокку болду. Көз жашым соолугуча ыйлап жаттым. «Бактылуу бол, менин адамым. Мен тартуулай албаган бакытты башка тартууласын. Сен бактылуу болуу үчүн жаралган жансың. Мен сенин бактың, келечегиң үчүн калп айтканымды бир кезде тү­шүнөөр­сүң» деп ыйлап, сүйлөй бердим. Мени оорукананын боз дубалдарынан башка эч ким уккан жок.
Тагдырдын мага буюрган энчиси ушул болсо кайда бармакмын? Азыр канча күнүм калды билбейм. Дарыгерлердин алы келбегендей абалда болсом алар да кантмек эле? Бирок, өлүмдү ойлогум келбейт. Аттиң, түбөлүк жашай алсам, ээ?! Же жок эле дегенде Мирланым менен чогуу эки жыл жашап алсам армансыз кетпейт белем. Азыр менде калган жылуу элестер менен жашап келем. Так эле баягы биздин махабаттуу түндөрүбүздөй таза, ыйык сакталып келет. Мен өлгүчө...

Асел
Даярдаган Нуржамал Жийдебаева


"Супер-Инфо" гезитинин материалдары жеке колдонууда гана уруксат.
Жалпыга таратуу "Супер-Инфо" гезитинин редакциясынын жазуу түрүндөгү уруксаты менен гана болушу мүмкүн.

Рейтинг: Рейтинг  -1 
Комментарийлер(5)
13.11.2009. 10:33 
Тайпасы:
Жаран
Комментарийлердин саны:
21
Катталган:
08-10-2009
Соӊку аракети:
26-11-2017 19:59
Жынысы:
Белгисиз
Калаасы:
жалалабат
0
ээхх ыйлагым келип кетти окуп алып эми кечке дагы ойлонуп журом кечке журогум муздап:(((
02.07.2010. 11:35 
Тайпасы:
Жаран
Комментарийлердин саны:
12
Катталган:
11-01-2009
Соӊку аракети:
20-09-2018 12:21
Жынысы:
Белгисиз
0
Жашоодон конулум калып кетти! Турмуштун таш боордугу ай!!!
18.07.2011. 07:33 
Тайпасы:
Жаран
Комментарийлердин саны:
18
Катталган:
17-07-2011
Соӊку аракети:
10-01-2017 15:16
Жынысы:
Белгисиз
Калаасы:
vladivostok
0
тагдырга там бериш керек.
30.06.2012. 21:50 
Тайпасы:
Кыймылы жок
Комментарийлердин саны:
1
Катталган:
27-06-2012
Соӊку аракети:
13-08-2012 16:19
Жынысы:
Белгисиз
Калаасы:
Ош.
0
Тура кылгансын сенин суйуун тунук таза кала берет журогундо!
10.07.2015. 17:44 
Тайпасы:
Жаран
Комментарийлердин саны:
30
Катталган:
20-08-2014
Соӊку аракети:
02-03-2018 13:59
Жынысы:
Белгисиз
0
Ээ кудайым чын суйушкондор ушундай тандырга туш болот тура. А биз козу барда барктай албай кетебиз.
1
Комментарий калтыруу үчүн өз ысымыңыз менен кириңиз же каттоодон өтүңүз.
 
Бөлүмдүн статистикасы
соңку 15 мүнөт ичинде 0 колдонуучу (Катталган: 0, коноктор: 0) бул макаланы окуду:

Макалалардын саны:
21193;
 
Маалымат-маанайшат порталы
2006-2018 © SUPER.KG
Кыргыз Республикасы, Бишкек шаары,
Күрөӊкеев көчөсү - 180
"Супер-Инфо" гезитинин материалдары жеке колдонууда гана уруксат.
Жалпыга таратуу "Супер-Инфо" гезитинин редакциясынын жазуу түрүндөгү уруксаты менен гана болушу мүмкүн.
Рейтинг@Mail.ru
Биз социалдык тармактарда: