Архив
792   793   794   795   796   797   798   799   800   801   802   803   804   805   806   807   808   809   810   811   812   813   814   815   816   817   818   819   820   821   822   823   824   825   826   827   828  
740   741   742   743   744   745   746   747   748   749   750   751   752   753   754   755   756   757   758   759   760   761   762   763   764   765   766   767   768   769   770   771   772   773   774   775   776   777   778   779   780   781   782   783   784   785   786   787   788   789   790   791  
687   688   689   690   691   692   693   694   695   696   697   698   699   700   701   702   703   704   705   706   707   708   709   710   711   712   713   714   715   716   717   718   719   720   721   722   723   724   725   726   727   728   729   730   731   732   733   734   735   736   737   738   739  
635   636   637   638   639   640   641   642   643   644   645   646   647   648   649   650   651   652   653   654   655   656   657   658   659   660   661   662   663   664   665   666   667   668   669   670   671   672   673   674   675   676   677   678   679   680   681   682   683   684   685   686  
583   584   585   586   587   588   589   590   591   592   593   594   595   596   597   598   599   600   601   602   603   604   605   606   607   608   609   610   611   612   613   614   615   616   617   618   619   620   621   622   623   624   625   626   627   628   629   630   631   632   633   634  
531   532   533   534   535   536   537   538   539   540   541   542   543   544   545   546   547   548   549   550   551   552   553   554   555   556   557   558   559   560   561   562   563   564   565   566   567   568   569   570   571   572   573   574   575   576   577   578   579   580   581   582  
479   480   481   482   483   484   485   486   487   488   489   490   491   492   493   494   495   496   497   498   499   500   501   502   503   504   505   506   507   508   509   510   511   512   513   514   515   516   517   518   519   520   521   522   523   524   525   526   527   528   529   530  
427   428   429   430   431   432   433   434   435   436   437   438   439   440   441   442   443   444   445   446   447   448   449   450   451   452   453   454   455   456   457   458   459   460   461   462   463   464   465   466   467   468   469   470   471   472   473   474   475   476   477   478  
374   375   376   377   378   379   380   381   382   383   384   385   386   387   388   389   390   391   392   393   394   395   396   397   398   399   400   401   402   403   404   405   406   407   408   409   410   411   412   413   414   415   416   417   418   419   420   421   422   423   424   425   426  
322   323   324   325   326   327   328   329   330   331   332   333   334   335   336   337   338   339   340   341   342   343   344   345   346   347   348   349   350   351   352   353   354   355   356   357   358   359   360   361   362   363   364   365   366   367   368   369   370   371   372   373  
264   265   266   267   268   269   270   271   272   273   274   275   276   277   278   279   280   281   282   283   284   285   286   287   288   289   290   291   292   293   294   295   296   297   298   299   300   301   302   303   304   305   306   307   308   309   310   311   312   313   314   315   316   317   318   319   320   321  
217   218   219   220   221   222   223   224   225   226   227   228   229   230   231   232   233   234   235   236   237   238   239   240   241   242   243   244   245   246   247   248   249   250   251   252   253   254   255   256   257   258   259   260   261   262   263  
176   180   181   182   183   184   185   186   187   188   189   190   191   192   193   194   195   196   197   198   199   200   201   202   203   204   205   206   207   208   209   210   211   212   213   214   215   216  
Популярдуу макалалар
Akbuura gazeta

КОШ АЗАП

№205 6-12-октябрь, 2006-ж.


БАКТЫЛУУ КЕЗДЕШҮҮ

Ошол жыл, ошол күн менин эсимден эч качан кетпейт. Мен жаңы эле окууну бүтүп, Көлдөн Бишкекке келген элем. Ошентип, мен үчүн жаңы турмуш башталып жүргөндө мен Азим­ге жолуктум. Ошол күнү Салима аттуу курбу кызым мени туулган күнүнө чакырган эле. Анын жердиги оштук. Негедир келгенде эле мага ык тартып, кийинки кездерде экөөбүз эже-сиңдидей ынак болуп кеткен элек.
– Салима, кечирип кой, сен менин агаларымды билесиң да. Ар бир кадамым саналуу. Анын үстүнө айылдан жаңы эле келсем, шаарды да жакшы билбейм,- дедим.
Мен үйбүлөдө жалгыз кызмын. Менден улуу эки агамдан кийин тө­рө­­тү токтоп жүрүп, апам кийин гана мени тапкан экен. Ошондуктан, ата-энем, агаларым мени көздүн карегиндей асырап өстүрүштү. Үйдө жок болуп калсам, «Айсулуу кайда? Ал кайда жүрөт?» деп үрпөйө калмай агаларымдын адаты эле.
Бирок, Салиманыкына баргым келип турду. Ошол күнү жеңемди ортого салып жатып агамды эптеп макул кылдым да, Салиманыкына жөнөдүм.
Коңгуроого колумду көтөрөөрүм менен эшик ачылып кетти. Маңдайымда кара торусунан келген бою узун, сымбаттуу жигит турду.
– Кечиресиз, мен бул жакка...
– Кириңиз.
Капкара көздөрү менин жүрөгүм­дү тепчип өткөндөй болду. Кадала караган көз караштан уялып кеттимби, жүрөгүм дүкүлдөп, көзүмдү ала качтым.
Ошол учурда ары жактан Салима көрүнө калды.
– Айсулуу, эмне мынча кеч?.. Биз сени күтүп жаткан элек.
Тиги жигиттин менден көзүн албай жатканын байкадыбы, Салима тааныштыра кетти:
– Баса, бул менин агамдын досу. Мени куттуктаганы келип, кетип бара жатат.
– Азим.
– Айсулуу.
Экөөбүздүн көздөрүбүз кайрадан чагыла түштү. Бул жолу менин от чач­кан каректеримден ал көзүн ала качты.

АЛ СЕНИН ТЕҢИҢ ЭМЕС...

Шорумабы же бактымабы, ошентип, улуу махабатка туш болдум. Анын кабакты ачкан жароокерлиги, камкорлугу, келбети, от жүрөгү мени арбап алды. Ооба, баш-аягыбыз жый­налбаган бойдон баш айланткан бактыбызга туруштук бере албай, махабаттын туткуну болуп калдык. Мен Азим үчүн, Азим мен үчүн жаралгандай сезилчү. Шибегени капка ката албайт эмессиңби. Биздин махабатыбыз арадан аз убакыт өткөндөн кийин эле баарына маалым болду. Агаларым ал оштук жигит экендигин уккандан кийин менин ар бир кадамымды санап калышты.
– Айсулуу...- деп бир маанилүү нерсени айтып келе жатып токтоп калды.
– Ов.
– Кел, үйлөнүп алабыз...
Жолооруй көзүнө тике карадым. Жан-дилим менен даяр болсом да мени ата-энемдин алдындагы милдет кармап турган эле. Албетте, алар менин алыс жакка турмушка чыгуума караманча каршы. Алтургай, мага деп өздөрүнчө болжолдоп жүргөн адам бар экенин да билчүмүн. Бул жоопту көзүмдөн окудубу, Азим шылкыя түштү. Мен мойнуна асыла кеттим.
– Койчу эми, таарынбачы, биз үй­лө­нөбүз, сөзсүз үйлөнөбүз. Бирок, азыр эмес. Биздин үйлөнгөнүбүзгө макул болушат да акыры. Түшүнсөң, мен алардын каалоосунан чыгып кете албайм да азыр. Жок дегенде окуумду бүтөйүн, анан...
Ушинтип жооткотконум менен Азим экөөбүздүн ортобузда тоодой тоскоолдуктар чыгаарын жүрөгүм сезчү. Бирок, жолугушпай коюуга да эркибиз жетпейт эле. Байланышыбызды токтото албасыбызды сезип, дилибизден кандай кыйынчылыктар болсо да туруштук бергенге даяр бо­луп жүрдүк.
Ошол күндөрдүн биринде айылдан апам менен атам келип калды. Эшиктен кирип келсем, апам ыйлап отурган экен.
– Апаке, эмне болду?
Жүрөгүм жамандыкты туйдубу, айтор, бир башкача туйлап кетти. Те­геректеген атамды, агаларымды, жеңемди бир карап алып эле эмне болгонун түшүндүм. Албетте, Азим экөөбүздүн байланышыбыз жөнүндө сөз болгон.
– Эмне болду деп коёт, апамды карачы...
– Сен үчүн ыйлап жатат керек бол­со...- деп агаларым эки жагымдан чыга жаалап киришти. Жардам сурагандай атама бурулдум. Бирок, ал дагы кимгедир ачууланып тургандай. Агаларымды «токтоткула» дегендей кол сермеп токтотту да, мени өзүнө чакырды. Агаларым чыгып кетишти. Экөөбүз гана бөлмөдө калдык.
– Эмне болду, кызым? Биз сени ушул үчүн өстүрдүк беле? Ошол атаң тааныбаган жерде атаң менен апаңдан алыс кантип жашайсың? Угуп жатам мен дагы. Тентип келген бир оштуктун этегин кармап кетсең, оорукчан апаң эмне болот? Мен эм­не болом? Ойлонуп иш кылчы, кызым. Өзүң билесиң, сенин колуңду сурап келген Асандын баласы азыр окуу­сун бүтүп, биздин райондо врач болуп иштеп жатат. Ага барсаң кор болбойсуң. Чамамда...
Атамдын кучагына боюмду таштап, көкүрөгүнө башымды катып, бур­курап ыйлап жибергим келди. Бирок, өзүмдү токтоттум.
– Ата, а менчи? Мени бактым...
– Ата-эне эч качан баласына жамандык каалабайт. Ал сенин теңиң эмес. Бүгүнтөн баштап ал жөнүндө сөз укпайын. Бүттү, унчукпа.
Ушинткен атам ачуулана этегин силкип туруп кете берди.

КАРШЫЛЫК ЖАНА КҮТТҮРГӨН БАКЫТ

Мен жүрөгүмдүн буйругунан чыга албадым. Апамдын көз жашына, атам­дын, агаларымдын намысына карабадым. Анткени, Азимсиз жашоо мага кызыксыз эле. Атам «тең эмес» деп бүтүм чыгарганы менен жүрөгүм башка бүтүм чыгарып жатса кантет элем?
Ары айтсам да, бери айтсам да көнбөгөндүктөн, тобокел кылып качып кетүүгө белсендим. Азимдин кубанганын сураба. Мени кучактап ал­ып тегеренип бийлеп жүрөт.
– Кечирет акыры. Жалгыз кызы болсом кантип эле кечип кетишсин?
– Ооба, алдынан небересин чуркатып койсок эле таарынычы жазылып кетет. Баары бир биз жеңебиз, жаным,- деди ал көз жашымды аарчып.
– Мен сенсиз жашай албайм.
– Айсулуум, менин Айсулуум!
Ошол учурда бизден бактылуу адамдар жок эле. Кийинки күнү эле курбуларым акча чогултуп тиктирип берген той көйнөгүн кийип, Азимимди ээрчитип, турмуш деп аталган чоң жолго багыт алдым.
Кайын журтумдун «Бул аркалыкты кайдан таап алды?» дегендей муз­дак мамилеси да, башка эл бөтөн жердин салты да мага оор сезилген жок. Анткени, жанымда менин жан шеригим Азимим бар эле.
– Айсулуу, сен капа болбочу...- дечү ал ар күнү. – Алар дагы сенин ата-энеңдей түшүнө албай жатышат. Бирок, көрөсүң го, акыры биз жеңебиз.
Мен анын аркы сөзүн айттырбай өпкүлөп жибердим.
– Айтпа, кереги жок, менден кам жебе, ардагым. Өзүң мамилеңди бузуп алба. Мен баарына баш байлап келгем. Эми артка чегине албайм,- дейм мен шыбырап.
Ушинтип бакыттын канатына калкып жүргөн күндөрүбүз көрсө, биздин эң акыркы күндөрүбүз экен.

КУБАНЫЧ

Азим экөөбүз Ошто да тура албадык. Анткени, анын ага-тууганы, ата- энеси мага кырын салып туруп алганын көтөрө албай кетти. Анын үстүнө менин окуум да башталып калган.
Ошентип, баш кошконубуздан аз убакыт өтпөй кайрадан Бишкекке келдик. Угушума караганда, менин ата-энем: «Босогону аттабасын. Андай кызыбыз жок» деп топурактарын түйүп берип койгон экен. Ичимден тынып тим болдум. Ошол каргашалуу окуя болоор түнү жаман түш кө­рүп, чочуп ойгондум. Азим күндүз окуп, түнкүсүн кафеде иштечү. Ошол күнү кечкисин негедир жанымдан чы­гаргым келбей, кыйылып, улам эшикке бет алса эле «коё турчу» деп мойнунан кучактап жаттым.
– Эмне болду?- деди ал мени эркелете жаагымдан сылап.
– Эч нерсе.
Түнкүсүн көргөн түшүмдү айта ал­бай койдум.
– Анан эмне болду?
– Мен сага айтайын деп...- мукактанып токтодум. Оюмдагы бүдөмүк болгон кубанычымды айтсамбы же айтпасамбы деп турганча Азим шаш­тырып жиберди.
– Эмнени айта албай жатасың?
– Менин боюмда бар...
Азим кубанычтан жүзү албырып чыкты. «Балалуу болобузбу? Алтыным менин, балалуу болобуз!» Мени так көтөрө өпкүлөп жиберди. Экөө­бүз көпкө кучакташып турдук. Кубанычтан жүзү жаркыган Азим мени ме­нен коштошуп эшикке бет алганда жүрөгүмдүн адаттан тыш булкуп алганын сездим.
Көрсө, ошол түнү мага кайгы желесин тартып келе жатканын байкабаган экем.

КАРГАШАЛУУ КЫРСЫК...

Негедир эртеси Азим кечигип жатты. Таңкы саат төрттө келип, кичине уктап алып сабагына кетчү Азим бул күнү жок. Денем жанчыла ордумдан тургум келбей жатып түштөн кийин университетке бардым. Эмнегедир бардыгынын көз карашы сырдуу. Мени карай калып шыбырашкан курбуларымды көргүм келбей, эм­негедир буулугуп сабактан чыгып алып үйгө бара жаттым. Алдымдан чыккан Азимдин досу Жапарды кө­рүп токтой калдым. Негедир ал дагы менден көзүн ала кача шашыла учурашып калды.
– Айсулуу, мен сени таппай жү­рөм. Азим кечээ бирөөлөр менен мушташып кетиптир. Жүрү ооруканага.
Жүрөгүм шуу дей түштү.
– Эмне дейсиң?
– Азим кечээ кафеден...
– Аманбы? Деги аманбы?- деп ый­лап жибердим.
– Жүрү, тез ооруканага баралы,- Жапар мени дегдеңдете ээрчитип жөнөдү.
Түз эле ооруканага бардык. Бирок, кечигип калган экенмин. Азимим бул дүйнө менен кош айтышып кеткен экен. Тула боюм титиреп болгон окуя түшүм болуп калгай эле деп жа­раткандан суранып жаттым. Тагдыр мынча эмнеге ташбоор эле? Бакыт чөйчөгү эми колума тийээрде шарт төгүлүп калганы кандай? Бир гана ай бактылуу болот белек?
Эндиреп турдум. Көрсө, кафеден мушташып жаткан эки жигитти ажырата салам деп алардын бири кокусунан шилтеп жиберген бычак жү­рөгүнө таамай тийген тура. Азимим... Менин боорукерим! Кайсы кырсык айдап ошол жерге бардың экен? Се­нин боорукерлигиң, адамгерчилигиңе адамдар ушундай жооп берет бе­ле?
Суналып жаткан анын жансыз денесин кучактап ыйлап жаттым.

ЖОГОТУУ ҮСТҮНӨ ЖОГОТУУ

Азим менен мендеги жашоо жалынынын бардыгы өчтү. Бирине бири окшош кунарсыз күндөр. Ошол күндөрдүн бир кубанычы менин боюмдагы бала эле. Азим каза болгондон кийин кайрадан ата-энемдин колуна баргам. Бир күнү апам сөз баштады:
– Айсулуу, эми сен экөөбүз ачык сүйлөшөлү, кызым.
– Эмне боюнча?
Көңүлсүз унчуккан мени апам карап туруп оор үшкүрүп алды.
– Мындан аркы тагдырыңды ой­ло, кызым. Айтканыбызга болбой жатып, бир ай болбой кара кийип оту­руп калдың. Сен балам десең, мен сенин тагдырыңды ойлоп жатам. Бала менен кийинки жашооңо оор болуп калат. Ошондуктан, баланы күйөө­ң­дүн ата-энеси сурап келсе, бер. Аларга эмне, жалгыз баласынын туягын жан деп эле багып алышат.
Аттиң, тагдыр мага дагы кастарын тигип бүтө элек экен го. Мынчалык эмне жазыгым бар эле?
Жан талаша жок дегениме койбой, айтор, баарылап күнү-түнү кулагымдын кужурун жеп жатып, мени баланы төрөгөндөн кийин Азимдин ата-энесине бердиртишти.
Төрөтүм оор болду. Аман-эсен уул төрөп, ууз сүткө эмиздирбей туруп үч күндүк ымыркайымды кайненем менен кайнатам колуман сууруп кетишти. Ага менин ата-энем да себепчи болду. Ошондо Азим мен үчүн экинчи жолу өлгөндөй сезилди.
Мына, андан бери беш жыл болду. Азыр 23төмүн. Апам айткандай он гүлүмдүн бир гүлү ачыла элек. Бирок, шорума көрүнүп кымбат адамдарымды такыр унута албай койдум. Элден өзүмчө эле бөлүнүп, уулума куса болгондуктан, күнүгө ыйлоо адатыма айланды. Күндөн күнгө соолуп бара жатканымды көрүп апам убагында баламды Азимдин ата-энесине карматып жибергенине өкүнгөнүн айтып калат. Ушундан улам Ошко барып, баламды көрүп келүүмдү су­нуш­тоодо. Жакында уулума барам. Быйыл төрткө чыга турган уулумдун кандай чоңоюп калганын көрүүгө шашылганымды айтпаңыз. Балким, кай­ната-кайненемдер көз жашыма ка­рап, уулумду кайра өзүмө берип калышаар. Мен дал ушул үмүтүмдү ишке ашыра көрүшүн Кудайдан суранып жакында Ошко аттанам.
Жараткан жолумду ачса экен...

Даярдаган Нуржамал Жийдебаева


"Супер-Инфо" гезитинин материалдары жеке колдонууда гана уруксат.
Жалпыга таратуу "Супер-Инфо" гезитинин редакциясынын жазуу түрүндөгү уруксаты менен гана болушу мүмкүн.

Рейтинг: Рейтинг  2 
Комментарийлер(4)
27.01.2012. 16:38 
Тайпасы:
Жаран
Комментарийлердин саны:
8
Катталган:
02-12-2010
Соӊку аракети:
31-05-2017 18:57
Жынысы:
Белгисиз
Калаасы:
Бишкек
0
оо кудай
30.05.2012. 23:09 
Тайпасы:
Кыймылы жок
Комментарийлердин саны:
134
Катталган:
10-04-2012
Соӊку аракети:
05-11-2015 07:40
Жынысы:
Белгисиз
0
Чынынра жашоо эмнеге ташбоор э
18.08.2012. 14:53 
Тайпасы:
Жаран
Комментарийлердин саны:
31
Катталган:
15-08-2012
Соӊку аракети:
20-09-2018 08:58
Жынысы:
Белгисиз
Калаасы:
Там где моя Звезда.
0
Ata eneni syzdatsa uwundai bolot go ee?
10.07.2015. 16:56 
Тайпасы:
Жаран
Комментарийлердин саны:
30
Катталган:
20-08-2014
Соӊку аракети:
02-03-2018 13:59
Жынысы:
Белгисиз
0
Эми катуу суйушсо эмне кылат? Бири бирисиз жашай албастыгын билип, уйлонушкон экен да.Бул деген бешеге жазылган тагдыр, ата энесинин ыраазычылыгы менен деле уйлонушсо ушундай тагдырга туш болмок да.
1
Комментарий калтыруу үчүн өз ысымыңыз менен кириңиз же каттоодон өтүңүз.
 
Бөлүмдүн статистикасы
соңку 15 мүнөт ичинде 0 колдонуучу (Катталган: 0, коноктор: 0) бул макаланы окуду:

Макалалардын саны:
21193;
 
Маалымат-маанайшат порталы
2006-2018 © SUPER.KG
Кыргыз Республикасы, Бишкек шаары,
Күрөӊкеев көчөсү - 180
"Супер-Инфо" гезитинин материалдары жеке колдонууда гана уруксат.
Жалпыга таратуу "Супер-Инфо" гезитинин редакциясынын жазуу түрүндөгү уруксаты менен гана болушу мүмкүн.
Рейтинг@Mail.ru
Биз социалдык тармактарда: