Архив
792   793   794   795   796   797   798   799   800   801   802   803   804   805   806   807   808   809   810   811   812   813   814   815   816   817   818   819   820   821   822   823   824   825   826   827   828   829   830   831   832   833   834   835   836  
740   741   742   743   744   745   746   747   748   749   750   751   752   753   754   755   756   757   758   759   760   761   762   763   764   765   766   767   768   769   770   771   772   773   774   775   776   777   778   779   780   781   782   783   784   785   786   787   788   789   790   791  
687   688   689   690   691   692   693   694   695   696   697   698   699   700   701   702   703   704   705   706   707   708   709   710   711   712   713   714   715   716   717   718   719   720   721   722   723   724   725   726   727   728   729   730   731   732   733   734   735   736   737   738   739  
635   636   637   638   639   640   641   642   643   644   645   646   647   648   649   650   651   652   653   654   655   656   657   658   659   660   661   662   663   664   665   666   667   668   669   670   671   672   673   674   675   676   677   678   679   680   681   682   683   684   685   686  
583   584   585   586   587   588   589   590   591   592   593   594   595   596   597   598   599   600   601   602   603   604   605   606   607   608   609   610   611   612   613   614   615   616   617   618   619   620   621   622   623   624   625   626   627   628   629   630   631   632   633   634  
531   532   533   534   535   536   537   538   539   540   541   542   543   544   545   546   547   548   549   550   551   552   553   554   555   556   557   558   559   560   561   562   563   564   565   566   567   568   569   570   571   572   573   574   575   576   577   578   579   580   581   582  
479   480   481   482   483   484   485   486   487   488   489   490   491   492   493   494   495   496   497   498   499   500   501   502   503   504   505   506   507   508   509   510   511   512   513   514   515   516   517   518   519   520   521   522   523   524   525   526   527   528   529   530  
427   428   429   430   431   432   433   434   435   436   437   438   439   440   441   442   443   444   445   446   447   448   449   450   451   452   453   454   455   456   457   458   459   460   461   462   463   464   465   466   467   468   469   470   471   472   473   474   475   476   477   478  
374   375   376   377   378   379   380   381   382   383   384   385   386   387   388   389   390   391   392   393   394   395   396   397   398   399   400   401   402   403   404   405   406   407   408   409   410   411   412   413   414   415   416   417   418   419   420   421   422   423   424   425   426  
322   323   324   325   326   327   328   329   330   331   332   333   334   335   336   337   338   339   340   341   342   343   344   345   346   347   348   349   350   351   352   353   354   355   356   357   358   359   360   361   362   363   364   365   366   367   368   369   370   371   372   373  
264   265   266   267   268   269   270   271   272   273   274   275   276   277   278   279   280   281   282   283   284   285   286   287   288   289   290   291   292   293   294   295   296   297   298   299   300   301   302   303   304   305   306   307   308   309   310   311   312   313   314   315   316   317   318   319   320   321  
217   218   219   220   221   222   223   224   225   226   227   228   229   230   231   232   233   234   235   236   237   238   239   240   241   242   243   244   245   246   247   248   249   250   251   252   253   254   255   256   257   258   259   260   261   262   263  
176   180   181   182   183   184   185   186   187   188   189   190   191   192   193   194   195   196   197   198   199   200   201   202   203   204   205   206   207   208   209   210   211   212   213   214   215   216  
Популярдуу макалалар
Akbuura gazeta

СҮЙҮҮ СОНАТАСЫ

№397 11-17-июнь, 2010-ж


(Башы өткөн сандарыбызда)

Алар кайрадан жолугуп калышты. Бул жолу да капыстан... Автобус толо жүргүнчүлөрдүн арасынан бирин-бири жазбай таанышты. Экөө жолуккан кечтен бери бул кыз улам эсине түшүп жаткан. Өзүнөн-өзү жылмайып алды.
– Салам!- деди жүргүнчүлөрдөн араң өтүп, жанына келген соң.
– Саламатсыз...
Эмнегедир кыздын апакай жүзү нурданып кетти.
– Дайым ушул автобуска түшөсүңбү?
– Жок, бүгүн таекемдикинен келаткам.
– А мен дайым ушул автобус менен каттайм.
Кыз башын ийкеп койду. Жанында турган Рустамга кыздын жыпар жыты жагып турду. “Жаңы төрөлгөн наристедей жыты бар экен” деп койду. “Эмнеге сүйлөбөйт?” деп кыжалаттанды. Рустам өзүнө суктана караган көздөргө, кыздардын кыя карап тийишкенине көнүп калгандыктан, кыздын унчукпай турушу ого бетер табышмактуу сезилди. Бирок келбети келишкен бул жигиттен Айдана эмнегедир сүрдөп турду. Алтургай жүзүнө тик багып карай албады. Куду жүрөгүнүн катуу кагып жатканын бирөө угуп койчудай апкаарып жатты.
– Айдана, кайсы жерден түшөсүң?
– Кийинкиден.
– Мен дагы кийинкиден түшөм,- деп Рустам жылмайып койду. Ушул жолугуудан баштап экөөнүн тең жүрөгү бири-бирине жипсиз байланды. Чындыгында, экөөнү байланыштырган көп нерсе бар болчу. Экөө тең атанын мээримин көрбөй чоңоюп, жүрөктөрү жаралуу эле. Айдананын атасы эки жашында автокырсыктан каза болуп калган экен. Эки баласын бооруна кыскан апасы кайрадан турмуш жаңыртып, Айдананы таенеси багыптыр. Анан да экөөнү бириктирген улуу нерсе бул –музыкага болгон сүйүү.
Уулундагы бул өзгөрүүнү биринчи байкаган Айша болду.
– Балам, сага эмне болду?
– Эч нерсе, апа.
– Өңүң купкуу болуп тургандыктан, ооруп калдыңбы десем, андай эместей... Маанайың ачык го, уулум.
– Апа, сизге өзүм эле айтайын деп жаткам... Мен бир кызды жактырып калдым.
Айша жылмайып алды.
«Чоңоюп калдың, уулум. Эми өз жашооң башталат. Кыз сүйүп... Кантсе да жолуң байсалдуу болсо экен...»
– Апа, ал башкача кыз. Билбейм, эмнегедир аны мен өмүр бою билгендеймин. Ушундай сезим да болобу, апа? Азыр эле аны узатып келдим. Бирок кайра көргүм келип...
– Кулунчагым десе.
– Апа, ал сизди өзүнүн апасындай көрөт.
– Анысы го, жакшы. А Айнура бул тууралуу билеби?
Рустамдын азыр эле жаркып турган жүзү бүркөлө түштү. Апасынын бул суроосу анын талуу жерине тийди. Чын эле Айнура кантет? Көп жылдан бери кыз-жигит экени жалганбы? Оо, экөөнүн тааныштыгы тээ бала кезден башталбады беле. Апасынан жүзүн буруп кетти.
– Кызык, мен бул тууралуу таптакыр ойлонбопмун. Айнура анын үстүнө азыр шаарда эмес.
– Балам, ойлонушуң керек. Бирин үмүткөр кылып, экинчисин ээрчитпей тезирээк чечим кабыл ал. Баса, мен дагы сени менен ачык сүйлөшөйүн деп жүрдүм эле.
– Эмне тууралуу?
– Атаң жөнүндө.
– Ал менин атам эмес!
– Балам, ал жалгыз калды. Анын жашында жалгыз жашоо – тирүүлөй кордук. Аны жалгыз калтыра албайм!
– Апа, сиз эмне, аны менен жашайын деп жатасызбы?!
Рустам апасына тигиле карады. Айша карбаластап, көзүн ала кача стулга отура кетти.
– Эмне, бул үйгө алып келесизби?! Аныңызды көрөйүн деген көзүм жок!
– А менин көргүм келип жатсачы?! Мен тууралуу бир жолу ойлонуп койдуңбу?! Өмүр бою эңсеп келген бактымды Кудайым жашым мынчага келгенде берди. Мунусуна да шүгүр!
– Апа, жашоомдо сизден башка эмнем бар?! Мени жалгыз таштап кетесизби?! Ошого күчүңүз жетеби?!
– Ал ооруканада жатат, абалы оор. Врачтар “бир адам дайым жанында болушу керек” деп жатышат. Эми мен ага сенден да көбүрөөк керекмин. Сени эрезеге жеткирдим, чоңойттум, мындан аркы жашооңо өзүң жооптуу болушуң керек, балам. Мен экөөңдүн ортоңдо кыйналып кеттим. Акыры ушундай болгону туура деп чечтим. Мына үйүң, мына жайың. Өмүр бою тапкан-ташыганымдын баары сеники. Болгону, мен анын жанында болушум керек.
– Да-а, Ромео менен Жульеттабыз деңизчи?!
– Качандыр бир кезде мени түшүнөсүң.
Айша жалооруй карап, уулунун чачынан сыламакчы болду. Бирок башын ала качкан Рустам терезеге тигиле берди. Көзүнөн жаш айланып баратканын жашырса да болбой, эки тоголок тамчы жаш жүзүнөн агылып кетти. “Баары бир кетет экен да. Мейли, кетсе. Менден артык болсо, ошонусу менен кете берсин!..” деп жатты ызалуу көкүрөгү.
Кийинки күнү кечинде келген Рустам үй бек экенин көрүп, шаабайы сууй түштү. Кантсе да апасынын кетип каларына ишенбей жаткан. “Кетиптир!” деп алды ичи аңтарылып. Ээн үйдө эмне кыларын билбей, апасынын бөлмөсүнө кирди. Бардык буюмдары ордунда, бир гана апасы жок. Текчедеги китептерин көңүлсүз барактап жатып, ичиндеги саргарган баракка көзү түштү. Апасынын кол жазмасы менен жазылган каттын мазмуну төмөндөгүдөй эле.
“Сени эч качан эсимден чыгарбаганыма таң калам. Экөөбүз башка жолдор менен кетип, турмушубуз башка болгону менен, эсимден эч чыкпадың. Бүгүн сени менен жолугам. Ысык, мээримдүү колдоруң чачымдан сылап, саал күлүмсүрөгөн көзүң менен эркелете карайсың. Мен ошол ысык мээримдин алдында көшүлүп, ысык кучагыңдан эч чыккым келбейт. Сен мени дайым ушинтип эркелетчүсүң. Тумандаган көз карашың алыстарга кадалат. Ушул учурда эмнени ойлоп турдуң экен? Сен дагы мендей болуп бакытты сезет болдуң бекен? Муздак турмушума, кыш түнөгөн жүрөгүмө жаз ыроологонун билет болдуң бекен? Мага деген жакшылыктын үрөнү үзүлбөгөн экен. Бир китептен “азаптан бакыт жаралат” дегенди окуп, таң калгам. Демек, мен сага кайра жолугуш үчүн, сени менен бактылуу болуш үчүн, ошол азаптуу жолду басып өтүшүм керек болгон окшойт. Кечир! Сени танганымды, сендей адам бар экенин танганымды кечир! Асылым ай, аялуу да, армандуу да караган бир көз карашың жанымды бырча-бырча кескилеп жатты. Алсырап турганда жаныңда болуп, сенин бактылуу көздөрүңдү көрүү – мен үчүн бакыт”.
Рустам колундагы бир үзүм катты тиктеп көпкө отурду. Апасынын жүрөгүнө таң калды. «Байкушум ай, сеники кандай жүрөк эле? Кандай мээримдүү, кандай асыл адамсың! Бирок мен сендей эмесмин, кечир, апа! Мен аны кечире албайм! Дүйнөдөгү асылым деп эсептеген сен үчүн да кечире албайм!» Рустам ошол түндү уктабай өткөрдү.
Ошол кечте көп кабаттуу үйлөрдүн биринин жарыгы өчпөй турду. Иман жаңы эле ооруканадан чыгып, үйүнө келген эле. Ээн үйдө сырдашканы да, сүйлөшкөнү да эски кара пианиносу болчу. Жүрөктү сыздаткан музыка ээн үйгө толуп, куду ээсинин көөдөнүндөгү арманды сезгендей сыздап жатты. Бул учурда Айша дарегин таап келе жаткан болчу. Эшиктин туткасын кармап, коңгуроосун басмакчы болгондо эшик жеңил ачылып кетти. Иман ойноп жаткан экен. Бул обонду Айша мурун эле билчү. Имандын элге өзгөчө сиңген, атагын арттырган ушул обон эле. Бирок мурун жүрөктү эргитип, жаштык кумар, улуу махабат кайрыктарында толсо, азыр ындыны өчүп, кайрылгыс учуп кеткен бакытын таппаган адамдай сыздап жатты. Башын көтөрө берген Иман бир оокумда гана босогого башын жөлөп, өзүн тиктеп турган Айшаны көрдү. Көргөн көзүнө ишене албай, ордунан тура калды.
– Сен келдиңби?! Кайрылып өзүмө келдиңби?!
– Ооба, Иман, келдим.

Нуржамал Жийдебаева

(Уландысы кийинки саныбызда)



"Супер-Инфо" гезитинин материалдары жеке колдонууда гана уруксат.
Жалпыга таратуу "Супер-Инфо" гезитинин редакциясынын жазуу түрүндөгү уруксаты менен гана болушу мүмкүн.

Рейтинг: Рейтинг  0 
Комментарийлер(0)
Комментарий калтыруу үчүн өз ысымыңыз менен кириңиз же каттоодон өтүңүз.
 
Бөлүмдүн статистикасы
соңку 15 мүнөт ичинде 0 колдонуучу (Катталган: 0, коноктор: 0) бул макаланы окуду:

Макалалардын саны:
21471;
 
Маалымат-маанайшат порталы
2006-2018 © SUPER.KG
Кыргыз Республикасы, Бишкек шаары,
Күрөӊкеев көчөсү - 180
"Супер-Инфо" гезитинин материалдары жеке колдонууда гана уруксат.
Жалпыга таратуу "Супер-Инфо" гезитинин редакциясынын жазуу түрүндөгү уруксаты менен гана болушу мүмкүн.
Рейтинг@Mail.ru
Биз социалдык тармактарда: