Архив
792   793   794   795   796   797   798   799   800   801   802   803   804   805   806   807   808   809   810   811   812   813   814   815   816   817   818   819   820   821   822   823   824   825   826   827   828  
740   741   742   743   744   745   746   747   748   749   750   751   752   753   754   755   756   757   758   759   760   761   762   763   764   765   766   767   768   769   770   771   772   773   774   775   776   777   778   779   780   781   782   783   784   785   786   787   788   789   790   791  
687   688   689   690   691   692   693   694   695   696   697   698   699   700   701   702   703   704   705   706   707   708   709   710   711   712   713   714   715   716   717   718   719   720   721   722   723   724   725   726   727   728   729   730   731   732   733   734   735   736   737   738   739  
635   636   637   638   639   640   641   642   643   644   645   646   647   648   649   650   651   652   653   654   655   656   657   658   659   660   661   662   663   664   665   666   667   668   669   670   671   672   673   674   675   676   677   678   679   680   681   682   683   684   685   686  
583   584   585   586   587   588   589   590   591   592   593   594   595   596   597   598   599   600   601   602   603   604   605   606   607   608   609   610   611   612   613   614   615   616   617   618   619   620   621   622   623   624   625   626   627   628   629   630   631   632   633   634  
531   532   533   534   535   536   537   538   539   540   541   542   543   544   545   546   547   548   549   550   551   552   553   554   555   556   557   558   559   560   561   562   563   564   565   566   567   568   569   570   571   572   573   574   575   576   577   578   579   580   581   582  
479   480   481   482   483   484   485   486   487   488   489   490   491   492   493   494   495   496   497   498   499   500   501   502   503   504   505   506   507   508   509   510   511   512   513   514   515   516   517   518   519   520   521   522   523   524   525   526   527   528   529   530  
427   428   429   430   431   432   433   434   435   436   437   438   439   440   441   442   443   444   445   446   447   448   449   450   451   452   453   454   455   456   457   458   459   460   461   462   463   464   465   466   467   468   469   470   471   472   473   474   475   476   477   478  
374   375   376   377   378   379   380   381   382   383   384   385   386   387   388   389   390   391   392   393   394   395   396   397   398   399   400   401   402   403   404   405   406   407   408   409   410   411   412   413   414   415   416   417   418   419   420   421   422   423   424   425   426  
322   323   324   325   326   327   328   329   330   331   332   333   334   335   336   337   338   339   340   341   342   343   344   345   346   347   348   349   350   351   352   353   354   355   356   357   358   359   360   361   362   363   364   365   366   367   368   369   370   371   372   373  
264   265   266   267   268   269   270   271   272   273   274   275   276   277   278   279   280   281   282   283   284   285   286   287   288   289   290   291   292   293   294   295   296   297   298   299   300   301   302   303   304   305   306   307   308   309   310   311   312   313   314   315   316   317   318   319   320   321  
217   218   219   220   221   222   223   224   225   226   227   228   229   230   231   232   233   234   235   236   237   238   239   240   241   242   243   244   245   246   247   248   249   250   251   252   253   254   255   256   257   258   259   260   261   262   263  
176   180   181   182   183   184   185   186   187   188   189   190   191   192   193   194   195   196   197   198   199   200   201   202   203   204   205   206   207   208   209   210   211   212   213   214   215   216  
Популярдуу макалалар
Akbuura gazeta

ӨГӨЙ АТАНЫН ӨЛҮМҮ

№231 6-12-апрель, 2007-ж.


Жигит колдоруна тигиле карады. Колдору адам канына булганып калганын өзү гана билет. Аны эч качан жууп кетире албасын ойлоду. Эки колу менен башын мыкчый отуруп калды. «Бүттү! Мен мындан ары минтип чыдай албайм. Чындыкты айткан күндө деле баары бир апам мени кечирбейт. Андан көрө апамдын көзүнө ак боюнча калганым жакшы. Эч ким билбеши керек. Болбосо өз кылган күнөөмдү өз каным менен жууп...»
Боз улан кандайдыр бир чечимге келгенсип ордунан турду да, темтеңдей басты. Эртеси аны эски сарайда моюнунан асылып калган жеринен табышты. Бул өлүмдүн сыры тереңде жатканын эч ким билген эмес эле...

Тозок жашоо

Кайсы Кудай урган күнү мен сага жолуктум экен? Болбодубу эми, качанкыга чейин мени ушинтип эзе бересиң? Же болбосо ажырашып алалы...
Апасынын каргылданган үнү Тилекке алыс жактан жаңырып жаткандай туюлду. Эрксизден жүрөгү мыкчыла берди. Көзү умачтай ачыла ордунан тура калды. Башына биринчи келген «дагы мас болуп келген экен, тынч жатып калбай апамды дагы ыйлатып жатканын...» деген ой болду.
– Энеңди, ажылдабачы! Өзүм билем. Өзүм таап жатамбы, ичем...
Өгөй атасын көңүлүндө жек көрүп алды. Бул жолу боюн түзүк кармаганга да алы келбей калганбы, айтор, адаттагыдай уруш чыгарбай жатып калды. Болбосо таң атканча апасын уруп, ага болушкан өзү менен карындашын кошо үйдөн кууп чыккан күндөрү да болгон. «Уктады окшойт». Ушинткен бала көпкө чейин кирпик ирмей албай жатты. Бул тозок жашоо мындан көп жыл мурун башталган. Анда апасынын жапжаш кези болчу. Өзү кичине болгондуктан, өз атасы менен апасы эмне болуп ажырашып кеткенин билбей калган эле. Карындашы төрөлгөндөн кийин атасы башка аялдын үйүнө кирип жашап алганын кулагы чалганы бар. Бирок, апасынан эч качан ал тууралуу сурай алчу эмес. Ансыз да катаал турмуш жанына баткан апакесинин жаралуу жүрөгүн аячу эле.
Ошондой күндөрдүн биринде апакеси менен бир топ аял кирип келишти да, тойлоп отуруп калышты.
– Тилек, Азема, бул – силердин жаңы атаңар. Ата деп жүргүлө...
– Эми, байкушум, бактың ачылсын..
Шаракташкан аялдар бурчта отурган көзү майланышкан, күржүйгөн адамды тамашага алып жатышты. Апасы негедир көзүн ала кача муңайым күлүмсүрөмүш болду. Ал эми Тилектин жаны ачышып, бүдөмүк коркунучтан деми кысылып жатты. Кантип эле апасы ушул адам менен жашайт? Чүрөктөй апасын тигил кебетеси келишкен, көзүнөн заар кө­рүн­гөн адамга таптакыр ыраа көр­бөй жатты. Анан өгөй ата алар менен чогуу жашап калды.
Алардын тынч агым менен жашап жаткан жашоосу ушинтип тозокко айланган эле.

Зөөкүр атанын кордугу

Күндөр өтүп жатты. Балдар чоңойгон сайын өгөй атанын зөө­күрлүгү күчөдү. «Сенин балдарың мени аз күн­дө үйдөн кууп чыгышат. Жетимдериң менин ушунча жыл бакканымды баалашпайт. Жугундуга тойгон күчүктөй азыр мага кайра тап берип калышпадыбы». Ушул сыяктуу ыплас сөздөр менен апасынын мээсин жегени жеген. Эшиктен кирип келе жаткан Тилек ушундай сөздөрдү бул жо­лу да угуп, тула бою титиреп токтоду.
Эшикти жаап, чыгып кете албай же кире албай токтоп калды. Апасы колу менен чекесин жөлөп отурган экен. Апасынын убайым баскан жү­зүн, оор жумуштан бүкүрөйгөн далысын көрүп, эч чыдоого мүмкүн болбогондой жүрөгү тилине түштү.
– Эмне кыл дейсиң?- дейт апасынын айласыз үнү.
– Жогот! Өздөрүнүн жанын өздөрү баксын.
– Кантип? Кантип ушинтип айтканга оозуң барды? Чыдай турсаң Тилек 1-2 жылда эле бүтөт окуусун. Азема да өз жолун таап...
Дагы эле кыжылдаган үндөр. Тилек башка чапкандай артка кайтты. Мурун эле көңүлү сууп жүргөн жаны эми өгөй атасынан таптакыр эле көңүлү калып калды. Балким, бир окуя болбогондо баары башкача болот беле, ким билет...

Каргашалуу түн

Кечке чейин иштеп, түн ортосунда үйүн көздөй келе жаткан Тилек эшиктен баш бага электе эле карындашы Аземанын чырылдап жаткан үнүн укту.
– Атаке, ата, кетип калчы. Бар, жатып эс алчы,- кыздын жалооруган үнү аянычтуу чыкты.
– Жап жаагыңды! Кимге ишенип мага тил кайрып жүрөсүң? Энеңди гана... жатып ичээрлер. Агаң экөөңдү бул үйдөн кетирмейин...
Өгөй ата качантан берки ачуусун, кегин ушул кичинекей алсыз жандан чыгармай болду шекилдүү. Күрсүл­дөк-карсылдакка кошулуп кыздын чырылдаган үнү Тилекке жетти. Андан ары ачууга алдырган улан тула бою калтылдай, кантип эшикти жулкуп кирип барганын билбей калды. Ата сөрөй он үч жашар көпөлөк­төй алсыз жанды баса калып уруп кирген экен. Каны башына тээп, ошол замат столдун үстүндө турган бычакка жүткүндү. Андан ары эч нерсени ойлогонго чамасы келген жок. Эчен жылдан берки азабы менен арманынын баары чогулуп кеткен экен. Бычакты кандай колуна алып, кантип тигинин далысына матырып алганын билбей калды.
– Мына сага! Мына! Апам үчүн, Азема үчүн...
Өгөй ата артына кылчая берип, өзүнө жек көрө тигилип, бүткөн бою калтылдап турган Тилекти көрдү.
Көзү аңтарылып бара жатып: «Сен... сенби?» деген үнү үзүл-кесил угулуп барып биротоло тынчыды.
Тилек “шалак” этип отуруп калды. «Эмне кылып койдум, ыя? Эмне кылып ийдим?» Кулагы чуулдап, көзү­нө канга боёлгон өгөй атасынан баш­ка эч нерсе көрүнбөй отуруп калды. Бир кезде гана «Байке, эми эмне кылабыз? Кантебиз, байке? Эмне унчукпайсыз? Бир нерсе деңизчи?!» деп чымчыктай чырылдап жаткан ка­рындашынын үнүнөн “селт” эте эсине келди. Жанатан берки тумандаган көздөрү ачыла түштү. Көз жашы бетин жууган карындашын бооруна кысып кучактады.
– Эч нерсе болбойт. Сен коркпо... Сен эч нерседен коркпо. Мен өзүм... Баарына өзүм жооп берем.
Ушуларды айтты да, эшикке чуркап чыкты. Мындан бир нече күн илгери чарбакка өгөй атасы чуңкур каздырган эле. Эмнеге экенин деле сураган эмес. “Дагы кажылдап, кылдан кыйкым таппасын” деп казып койгон эле. Эшикте эмне кылаарын билбей басып жүрүп, ошол чуңкурга кез келди.
Чагылгандай мээсине келе калган ойдон улам Тилек жандана түштү. Таппасаң сыйпалап кал. Өгөй атасынын сөөгүн ушул жерге жашыргандан башка эч айла таба албады.
Эси чыгып, ыйлап отурган карындашын алдап-соолап жатып бөлмө­сүнө алып барып киргизип, сыртынан бекитип койду. Анан кандуу бөл­мөгө кирди. Өлүктүн жүзүн карабаска тырышып, эптеп бир жука жуурканга орой салды да, эшикке сүйрөп жөнөдү.
Ушул түн Тилек үчүн эң узун да, азаптуу да түн эле. Жанагы чуңкурду дагы тереңдете казды да, өлүктү жашырды. Кан болгон нерселердин баарын тазалап келип, кайрадан карындашынын бөлмөсүнө кирди. Ыйлап жатып чарчап, анан уктап кеткен экен. Чачынан сылап турду да, оор улутунуп алды. Кандайдыр бир оор жүк өзүн басып тургандай жүзтө­мөн­дөн түштү. Мындан ары турмушу кайсы туңгуюкка барып кабылаарын билген жок. Эми эмне кылат? Ушинтип ойлордун туткунунда эзилип жа­та берди. Көзүн ачса карындашы өзүн суроолуу карап турган экен.
– Эмне болду, Ази?
Дегеле эч нерсе болбогондой эркелете үн катты.
– Байке, эми эмне болот, ыя?
– Азема, эч нерсе болгон жок. Мын­дан ары сени, мени кордогон ал адам биздин жашообузда болбойт. Түндө болгондун баарын унут. Мен баарына өзүм жооп берем. Апам келгенде да эч нерсе деп оозуңдан чыкпасын. Болду, мындан ары эч эстебе. Менин да эсиме салба…
– Макул, байке, апама эч нерсе деп айтпайм.
Өзүнүн жүрөгү тилинип жатканына карабай карындашын жоошутуп жатты.
Эшикке чыгып асманды карады. Таң агарып келе жаткан экен. Көңү­лү­нө кусалык толуп чыкты. Эсине өзү менен чогуу окуган сүйүктүүсү Назира түштү. Андан алыстап башка жээкте калгандай сезилди. Деги эле ушул күндөн тартып анын эч нерсеге акысы жоктой туюлду. Эми кантип ушул окуядан соң Назирага барып бир нерсе деп сүйлөйт? Кандай гана максаттары, тилектери бар эле. Баардыгы күм-жам болду. Баары бүттү. Тилек эмне кылаарын билбей жатты.

Издөө

Аз күндөн кийин эле «Баягы Батманын ичкич күйөөсү жоголуп кетиптир дейт го?!» деген сөздөр угула баштады. Ансыз да куу турмуш жанын кыйнап жүргөн Батмага бул окуя оор тийди. Батма буту жеткен жердин баарын кыдырып, тууган-уруктарынын баарына суроо салды. Бирок, эч кайдан илинчек таба алган жок.
Кечкурун үйүнө чарчап келе жатканда эшикте отурган уулун көрүп буйдала токтоду. Негедир өңү кубарып, арыктай түшүптүр. Жоголгон күйөөсүнүн көйгөйү менен жүрүп, балдарына да көңүл бурбай калган экен.
– Эмне болду, Тилек? Эмне эшикте отурасың?
– ...
– Тилек дейм, сага эмне болгон?
Уулу көзүн ала кача ордунан тура калды. Апасына тике карабай күңгү­рөнө берди.
– Апа, апаке... тигини... экинчи издебей эле койчу...
– Кой, балам, ит жоголсо деле издейт экен. Жаман болсо да эчен жыл бир үйдө жашаган аны кантип издебей коём? Кантип көңүлүм ток жатып алам? Же менден башка жакыны болсо экен...
– Айтчы, апа, кайсы жакшылыгына?.. Жаштыгыңды, сулуулугуңду, деги эле сендеги бардык жакшы нер­селерди мите курттай соруп ал­ды го. Ошол жакшылыгы үчүнбү? Же балдарыңды уруп-согуп, жаштайынан жер көз кылганы үчүнбү?
– Сен аны түшүнбөйсүң, балам. Силердин алдыңарда күнөөлүү болсом кечиргиле... Бирок, баары бир аны издебей тынч жатып ала албайм.
– Апаке...
– Жок, балам, суранбай эле кой...
Батма ордунан турганга камынып калды. Тилек чөгөлөй калып мөгдөп жиберди. Апасынын түгөнбөгөн түйшүктөн чор болгон алакандарын бетине басып өксөп жиберди.
– Апаке, мени кечир... Мен... мен...
– Эмнени кечирейин, балам. Деги эмне болуп турасың?
Ошол замат Тилек эсине келе калды. Соолуга түшүп, боюн жыйрып ал­­ды.
– Мен келесоо... Эч нерсе эмес, апа, баары жакшы болот. А сиз... Барыңыз, үйгө бара бериңиз. Азема үйдө... Мен азыр...
Ушуларды күбүрөй берип, артка кетенчиктеп, тез эле караңгыга сиңип кетти. Артынан карап турган эненин жүрөгү бир нерсени сезгендей “солк” дей түштү.
– Тилек! Токточу, уулум!
Тилек уккан жок. Бул эне-баланын акыркы көрүшүүсү эле.

Нуржамал Жийдебаева


"Супер-Инфо" гезитинин материалдары жеке колдонууда гана уруксат.
Жалпыга таратуу "Супер-Инфо" гезитинин редакциясынын жазуу түрүндөгү уруксаты менен гана болушу мүмкүн.

Рейтинг: Рейтинг  0 
Комментарийлер(0)
Комментарий калтыруу үчүн өз ысымыңыз менен кириңиз же каттоодон өтүңүз.
 
Бөлүмдүн статистикасы
соңку 15 мүнөт ичинде 0 колдонуучу (Катталган: 0, коноктор: 0) бул макаланы окуду:

Макалалардын саны:
21193;
 
Маалымат-маанайшат порталы
2006-2018 © SUPER.KG
Кыргыз Республикасы, Бишкек шаары,
Күрөӊкеев көчөсү - 180
"Супер-Инфо" гезитинин материалдары жеке колдонууда гана уруксат.
Жалпыга таратуу "Супер-Инфо" гезитинин редакциясынын жазуу түрүндөгү уруксаты менен гана болушу мүмкүн.
Рейтинг@Mail.ru
Биз социалдык тармактарда: