Архив
792   793   794   795   796   797   798   799   800   801   802   803   804   805   806   807   808   809   810   811   812   813   814   815   816   817   818   819   820   821   822   823   824   825   826   827   828  
740   741   742   743   744   745   746   747   748   749   750   751   752   753   754   755   756   757   758   759   760   761   762   763   764   765   766   767   768   769   770   771   772   773   774   775   776   777   778   779   780   781   782   783   784   785   786   787   788   789   790   791  
687   688   689   690   691   692   693   694   695   696   697   698   699   700   701   702   703   704   705   706   707   708   709   710   711   712   713   714   715   716   717   718   719   720   721   722   723   724   725   726   727   728   729   730   731   732   733   734   735   736   737   738   739  
635   636   637   638   639   640   641   642   643   644   645   646   647   648   649   650   651   652   653   654   655   656   657   658   659   660   661   662   663   664   665   666   667   668   669   670   671   672   673   674   675   676   677   678   679   680   681   682   683   684   685   686  
583   584   585   586   587   588   589   590   591   592   593   594   595   596   597   598   599   600   601   602   603   604   605   606   607   608   609   610   611   612   613   614   615   616   617   618   619   620   621   622   623   624   625   626   627   628   629   630   631   632   633   634  
531   532   533   534   535   536   537   538   539   540   541   542   543   544   545   546   547   548   549   550   551   552   553   554   555   556   557   558   559   560   561   562   563   564   565   566   567   568   569   570   571   572   573   574   575   576   577   578   579   580   581   582  
479   480   481   482   483   484   485   486   487   488   489   490   491   492   493   494   495   496   497   498   499   500   501   502   503   504   505   506   507   508   509   510   511   512   513   514   515   516   517   518   519   520   521   522   523   524   525   526   527   528   529   530  
427   428   429   430   431   432   433   434   435   436   437   438   439   440   441   442   443   444   445   446   447   448   449   450   451   452   453   454   455   456   457   458   459   460   461   462   463   464   465   466   467   468   469   470   471   472   473   474   475   476   477   478  
374   375   376   377   378   379   380   381   382   383   384   385   386   387   388   389   390   391   392   393   394   395   396   397   398   399   400   401   402   403   404   405   406   407   408   409   410   411   412   413   414   415   416   417   418   419   420   421   422   423   424   425   426  
322   323   324   325   326   327   328   329   330   331   332   333   334   335   336   337   338   339   340   341   342   343   344   345   346   347   348   349   350   351   352   353   354   355   356   357   358   359   360   361   362   363   364   365   366   367   368   369   370   371   372   373  
264   265   266   267   268   269   270   271   272   273   274   275   276   277   278   279   280   281   282   283   284   285   286   287   288   289   290   291   292   293   294   295   296   297   298   299   300   301   302   303   304   305   306   307   308   309   310   311   312   313   314   315   316   317   318   319   320   321  
217   218   219   220   221   222   223   224   225   226   227   228   229   230   231   232   233   234   235   236   237   238   239   240   241   242   243   244   245   246   247   248   249   250   251   252   253   254   255   256   257   258   259   260   261   262   263  
176   180   181   182   183   184   185   186   187   188   189   190   191   192   193   194   195   196   197   198   199   200   201   202   203   204   205   206   207   208   209   210   211   212   213   214   215   216  
Популярдуу макалалар
Akbuura gazeta

ЖАРАЛУУ ЖҮРӨК

№234 27-апрель-3-май, 2007-ж.


Узун кара көйнөк кийген бийкеч томсоргон бейиттерди аралап келе жатты. Кайгынын кара чүмбөтүн тагынып алгансыган бул бийкечтин колундагы бажырайган гүлдөр гана тирүүлүктөн кабар берип тургансыды.
Бийкечтин бир жыл мурун эле жүзүнөн жаштык нуру төгүлүп, көзү кубанычтан жайнап турчу. Бирок, тагдыр ошол кубанычынан айырып, минтип томсортуп койду. Анан да баарынан оор нерсе, бул кайгынын күнөөкөрлөрү өзүнүн ата-энеси эле...

Тагдыр бурулушу
– Атаке, апа, туруп алдыңыздарбы?
Шаңдуу күлүп, бөлмөсүнөн чык­кан кыз катуу үн салды. Жай-тирилигин сүйлөшүп отурган ата-эненин ошол замат жүздөрүнө күл­кү ойной түштү. Анткени, ар дайым кызы кирип келгенде бөлмө жарык нурга бөлөнүп кеткенсип көрү­нөөр эле.
– Кана, кызым, жаңылыктарыңдан айтып жиберчи,- деди атасы жылмая.
– Сиздин кызыңыз канчадан бери ардак тактасынан түшпөй, жалаң «5» менен окуп жатканы сизге жаңылык деле эмес да. Андан башка жаңылыгым деле жок.
– М-м, ардак тактадан түшпөгөн кызына атасы кандай белек даярдап койду дебейсиңби?
Карлыгач атасынын сырдуу жылмайганына түшүнө бербей карап калды.
– Эң мыкты деген машина мындан ары сиздики болот.
– Ураа-а!
Кубанычтан жаркыган кыз алаканын чапкылап, бийлеп жиберди. Көптөн бери атасы убада кылган машинанын ачкычы акыры колуна тийгенине маңдайы жарыла кубанып турду.
– Жаркыган кабагыңдан сенин... Машинаң кут болсун, жарыгым.
Энеси да мээримдүү үн кошту. Так ошол чоктой кызыл машинасы менен кетип бара жатып сүйүүсүнө жолугаарын Карлыгач билген эмес эле.

Жолугуу
Көчөдөгү кыжылдаган машиналардан суурулуп чыккан Карлыгач жеңил дем алып, ылдамдыкты күчөтө берди. Жеңил музыканын коштоосунда кыялы чабыттап бара жатып, капысынан алдынан чыккан адамды кечирээк байкап калды. Тигил да шамдагай неме экен. Артын көздөй шарт бурула бергенинен улам аман калды.
– Ай-ай...
Карлыгач бар күчү менен тормозду тепкенин бир билет. Ачуу үн менен сүрүлүп барып токтогон машинадан Карлыгач ыргып чыгып, жолдун четинде аны карап үрөйү учуп турган жаш жигитти көрдү.
– Кечиресиз, мен...
– Эч нерсе эмес.
Канчалык жини келип кызга кыйкырайын дегени менен жигит жаман сөз айта алган жок. Кыздын периштедей таза көздөрү анын тилин байлап турду. Экөө бир азга тиктешип калышты.
– Мен сизди тааныйм,- деди бир топтон кийин гана жигит.
– Кайдан тааныйсыз?
– Билбейм, балким, түшүмдө көрсөм керек.
Энтигип кеткен жигит кыздан көзүн ала албай турду. Экөөнү тагдыры ушинтип жолуктурган эле. Ушул жолугушуудан кийин экөөнү кандайдыр бир белгисиз күч бири-бирин көздөй бириктирип бара жатты. Карлыгач табиятынан адептүү, дили таза бул жигитке кантип байланып калганын билбей калды.
Абдулдун улуту түрк болчу. Бул жакка Түркиядан окууга келгенин, өзү бир үйбүлөнүн жалгыз баласы экенин таанышкан күнү эле айткан. Оо, ал кезде экөөнүн жалындаган махабаттан башка эч нерсени ойлогонго чамалары келбеген эле.
Жайкы түндөрдүн биринде кыналышкан экөө келе жатышты.
– Карлыгач, атамдан кат алдым,- деди бир кезде Абдул ойлуу.
Кыз сөздүн ары жагында маанилүү бир нерсе жатканын сезип, үн каткан жок.
– Окуумду бүтөөрүмдү күтүп жатышат. Окуумду бүткөндө сени менен барып калаарымды айттым.
– Абдул, биз бул тууралуу сен окууңду бүткөнчө сүйлөшпөй туралычы?!- деди кыз.
– Мен сенден ажырагым келбейт. Карлыгач, мен сага ушунчалык көнүп калган экенмин. Сенсиз бир да күнүмдү элестете албай калдым. Сенден эми өлүм гана ажыратпаса...
Жигиттин жалындаган көз карашына кыз туруштук бере албай жер карады.
– Мени карачы?!
Карлыгачтын ээгинен көтөрө берген жигит көздөрүнөн кыйналып турганын көрдү.
– Абдул, азыр эмес. Баарын убагы келгенде сүйлөшөбүз.
Карлыгач чын эле ушул учурда эч нерсе тууралуу ойлогусу келген жок. Өзү тандап алган жол калпыс экенин ал дилинде сезип келе жаткан эле.
– Карлыгачым менин....
Абдулдун ысык илеби кызды өрттөп өткөндөй болду. Бири-биринин жүрөгүнүн үн кагышын тыңшап тура беришти.

Биринчи каршылык
Кийинки кездерде кызынын жү­рүм-туруму башкача болуп бара жатканын байкагандан бери эненин жүрөгү түпөйүл. Кечинде ар дайым сабак окуп бөлмөсүндө отурчу кызынын эми куру шылтоолор менен шаарга чыгып кеткени көбөйдү. Бул атанын да көз жаздымында калган жок.
– Карлыгач кайда?
– Курбусунукуна кетти эле.
Атасы таңкала карап калды.
– Күнүгө кечинде эле курбусунукуна кете береби? Кечээ эле кетпеди беле. Бүгүн үйдө болсун деп айт­падым беле сага.
– Унутуп калса керек. Эртең менен айткан элем.
Энеси айласыздан чынын айтты. «Дүр-р» эткен машинанын үнү чыгаары менен ордунан ыргып турган эне далбастай эшикке атылды. Босогодон көрүнө берген Карлыгач энесине таңкала карап алды.
– Апа, эмнеге ушуга чейин жата элексиз?
– Балам, кайда жүрдүң? Атаң экөөбүз тең сени күтүп уктабай жаттык.
Ушул учурда атасы босогодон көрүнө берди.
– Кызык, мен эми кичинекей эмесмин да, апа, тынчсызданбай эле койбойсуздарбы?- деп Карлыгачтын эч нерсе болбогондой ийинин куушуруп турушу атанын безине тийди.
– Ушундай де... качантан бери өзүңдү-өзүң билип калгансың? Мындан ары «кечкиге калам» деп ойлобой эле кой. Мен сенин шапар тээп жүрүшүң үчүн машина алып берген эмесмин. Мындан ары...
Атасы көпкө күпүлдөдү. Карлыгач үн катпай угуп турду да, акырын үн катты.
– Ата, менин да өзүмдүн жашоом бар го. Туура, мага өмүр бергенсиздер. Бирок, менин жашоомо тийиштүү нерселерди өзүм чечкенге уруксат бериңиздер.
– Эмне-е?
– Ата, мен... мен жакында бул жактан кетүүгө мажбурмун...
Карлыгач үрөйү учкан атасы менен энесинин жүзүнө карай албай терс бурулду. Бирок, канчадан бери көкүрөгүн өйүп келе жаткан нерсени айтпаса да болчудай эмес.
– Кызым, деги сенин дениң сообу?
– Эмне деп жатасың?
Атасы менен энеси жарыша кыйкырып жиберишти. «Азыр айтпасам кеч болуп калат. Эмне болсо да түшүнгөнгө аракет кылышаар. Баары бир мен Абдулсуз жашай албасым турган кеп. Мындан башка жол жок». Кыз ушуларды ойлоп, «кесээр бармакты биротоло кесейин» деди көрүнөт, башын бийик көтөрүп, атасына тике карады.
– Мен ансыз жашай албайм, ата, уруксат бериңиз. Мен Абдул менен Түркияга кетүүгө мажбурмун!
Ушул күндөн баштап бул үйдөн тынчтык кетти. Абдулдун түрк экенин укканда ого бетер жаалданган ата кызына «тышка чыкпайсың!» деп катуу буйрук берди. Бирок, Карлыгач да өз айтканынан кайтпай туруп алды. Акыры ата-энесинин жум­шарбасын ойлоп, бир күнү Абдул менен качып кетүүгө бел байлады. Ушундан соң жаштар өздө­рүн­чө тымызын тойго даярдык көрө башташты.

Даярдык
Апакай көйнөктү кармалап турган кыз бактылуу жылмайып алды. Абдул экөө бул жактан кичинекей той кылып туруп, анан анын мекенине кетүүгө макулдашышкан. Экөөнүн тең курсташтары менен чакан кафеге тойлошуп, эртеси учуп кетишмек. Тойго саналуу күн калган сайын кыздын тынчы кетип барат. Ушул учурда колуна бажырайган гүлдөрдү кучактаган Абдул кирип келди.
– Карлыгач, бул сага.
Жигитинин колундагы гүлдөрдү алып эркелей кетти.
– Магабы? Айтчы, Абдул, биз үйлөнгөндөн кийин да дал ушундай гүлдөрдү белек кыласыңбы?
– Ананчы, ар күнү... Баса, даярдыгыбыз кандай? Оо, көйнөгүң керемет го...- деп келе жатып кыздын көзү жашылдана түшкөнүн сезди.
– Карлыгач, сага эмне болду? Эмне ыйлап жатасың?
Кыз көзүнүн жашын аарчый берди.
– Абдул, атам мени качандыр бир кезде кечирет болду бекен?
– Карлыгач...
– Билбейм, экөө азыр томсоруп үйдө отурганын элестеткенимде жанымды коёрго жер таппай кетип жатам. Жок дегенде кийин түшүнүшсө болду.
– Жаным, биз түбөлүккө кетебиз деп жаткан жерибиз жок го. Бир жылдан кийин келебиз. Балким, балалуу болуп калабыз. Анан небересин көрүшкөндө өздөрү эле кечиришет.
Абдул колунан келген аракетин кылып, жоошутуп жатты. Тез эле Карлыгачынын ачылган гүлдөй кабагы «жарк» эте түшөөрүн билет эмеспи... Бактылуу күлкүлөр жаңырып жатты. Бирок, ушул көз ирмемдер алардын бактысынын акыркы үзүмү эле.

Болбой калган үйлөнүү той
Ай-ий, кулпурасың го...
– Кандай сонун көйнөк!
Карлыгачтын апакай көйнөгүнө суктана карашкан кыздар дуулдап жатышты. Мына, жакшы санаалаш досторунун баары келишти. Аз убакыттан кийин салтанат башталат. Дуулдаган жаштардын куттуктоосунан Карлыгачтын башы айланып турду. Бирок, көзү менен Абдулдун караанын издей берди. Мындан бир аз мурун эле «галстугумду алмаштырам» деп дүкөнгө чуркап кеткен Абдулдан кабар жок.
– Колукту, күйөө кайда?
– Келет, азыр келип калат.
Буулуккан үнүн араң баскан кыздын эшиктен көзү өтүп жатты. Канча убакыт өтсө да, Абдул келген жок. Түн жарымына чейин күткөн жаштардын деми сууп, бир жамандыкты сезгендей бирин-бири кооптуу карап алышты.
– Бул эмнеси?
– Ал кайда кетиши мүмкүн?
– Кой, тургула, жабылып издейли...
Ушинтишкен жигиттер бир-бирден эшикке агылып, Абдулду издегени кетишти.
Кыздар иреңи купкуу болгон Карлыгачты жоошутуу менен алек.
– Келет эми, келип калат.
– Оо, Кудай, тынччылык болсо экен...
Ошентип, жаштардын куттуу тою дүрбөлөңгө айланды. Көзү­нөн жашы буурчактаган колукту эч нерсеге түшүнбөй жатты. Бир канча убакыттан кийин эшиктен кирип келген Мустафа энтиге босогого жөлөнүп, эмне дээрин билбей туруп калды.
– Эмне болду? Абдул кайда экен?
– Тилиңди жутуп алдыңбы?
Кыздар чурулдап жиберишти.
– Карлыгач, Абдулду... аны өлтүрүп кетишиптир.
– Эмне-е?
– Таш оозуңа!..
Карлыгачка чурулдаган кыздардын үндөрү да угулбай, өзү кайдадыр бир жакка учуп бара жаткандай тура берди. Бир кезде гана ачуу кабар мээсине жеткендей тунарган көзү ачыла берди.
– Жо-ок! Ишенбейм!
Жүрөгү үзүлүп кетчүдөй зырпылдып бара жатканын сезди. Кантип эле? Кантип Абдулду мындан кийин көрбөй калсын? Ансыз кантип жашайт? Карлыгач өзүнө туш болгон кайгынын уусун көтөрө албай турду.
Абдулдун ата-энесинин уруксаты менен сөөктү бул жакка жашырышты. Аза күткөн эл да Карлыгачтын абалына боору ооруп аяп карап жатышты.

Ачылган чындык
Абдулдун табышмактуу өлүмү­нөн кийин Карлыгач тирүү жүрөт дегени эле болбосо, жансыз сөлө­көт­кө айланды. Эч ким менен эч нерсе сүйлөшпөйт, тамак да ичпейт. Болгону, Абдулдун сүрөтүн карап гана телмирип отура берет. Ата-энеси алгач «жаш эмеспи, эртең эле ылайыктуу бирөө табылса унутаар» деп жүрүштү. Бирок, күн өткөн сайын кыздын абалы оордой берди. «Ким? Аны өлтүр­гөн ким болушу мүмкүн? Мынчалык Абдулга кастык кыла турган ким бар эле? Ошону тапсам...» деген ойлор анын көкүрө­гүн өйүй берчү. Бир күнү ал сыр да ачылды. Түн ичинде ашканадан суу ичип келүүгө турган эле. Ата-энесинин бөлмө­сүнөн апасынын күңгүрөн­гөн үнү даана угулду.
– Абышка, кызыңдын абалы күндөн-күнгө начарлап баратат.
– Көрбөй турат дейсиңби? Эмне кылайын?.. Ушундай болот деп ойлоду дейсиңби? Жалгыз кызыбызды атам тааныбаган жерге кантип коё берет элек, ыя?
– Билбейм, абышка, билбейм. Эгерде кызың сенин буйругуң менен кылынган иш экенин билсе...
– Жап оозуңду...
Карлыгачтын колунан чынысы ыргып кетти. Көмөкөйү катып, буулугуп баратты. Азыр ушул ааламды жаңырта бакырып алгысы келди. Бирок, тамагынан эч кандай үн чыккан жок. Ичи ысып, күйө берди. Өмүрүн арнаган ашыгынын өлүмүнө өзүнүн ата-энесинин күнөөлүү экенине эч ишенгиси келбей жатты. Бирок, бул ачуу чындыктан эч качан качып кутулбасын да дилинде сезип турду.

Нуржамал Жийдебаева


"Супер-Инфо" гезитинин материалдары жеке колдонууда гана уруксат.
Жалпыга таратуу "Супер-Инфо" гезитинин редакциясынын жазуу түрүндөгү уруксаты менен гана болушу мүмкүн.

Рейтинг: Рейтинг  2 
Комментарийлер(2)
19.02.2018. 19:34 
Тайпасы:
Конок
Комментарийлердин саны:
1
Катталган:
28-01-2018
Соӊку аракети:
23-02-2018 13:59
Жынысы:
Белгисиз
0
Кандай гана тагдыр
19.02.2018. 20:09 
Тайпасы:
Жаран
Комментарийлердин саны:
1
Катталган:
17-02-2018
Соӊку аракети:
04-06-2018 13:51
Жынысы:
Белгисиз
0
Даа артык кылабыз деп тыртык кылыптырда
1
Комментарий калтыруу үчүн өз ысымыңыз менен кириңиз же каттоодон өтүңүз.
 
Бөлүмдүн статистикасы
соңку 15 мүнөт ичинде 0 колдонуучу (Катталган: 0, коноктор: 0) бул макаланы окуду:

Макалалардын саны:
21193;
 
Маалымат-маанайшат порталы
2006-2018 © SUPER.KG
Кыргыз Республикасы, Бишкек шаары,
Күрөӊкеев көчөсү - 180
"Супер-Инфо" гезитинин материалдары жеке колдонууда гана уруксат.
Жалпыга таратуу "Супер-Инфо" гезитинин редакциясынын жазуу түрүндөгү уруксаты менен гана болушу мүмкүн.
Рейтинг@Mail.ru
Биз социалдык тармактарда: