Архив
792   793   794   795   796   797   798   799   800   801   802   803   804   805   806   807   808   809   810   811   812   813   814   815   816   817   818   819   820   821   822   823   824   825   826   827   828  
740   741   742   743   744   745   746   747   748   749   750   751   752   753   754   755   756   757   758   759   760   761   762   763   764   765   766   767   768   769   770   771   772   773   774   775   776   777   778   779   780   781   782   783   784   785   786   787   788   789   790   791  
687   688   689   690   691   692   693   694   695   696   697   698   699   700   701   702   703   704   705   706   707   708   709   710   711   712   713   714   715   716   717   718   719   720   721   722   723   724   725   726   727   728   729   730   731   732   733   734   735   736   737   738   739  
635   636   637   638   639   640   641   642   643   644   645   646   647   648   649   650   651   652   653   654   655   656   657   658   659   660   661   662   663   664   665   666   667   668   669   670   671   672   673   674   675   676   677   678   679   680   681   682   683   684   685   686  
583   584   585   586   587   588   589   590   591   592   593   594   595   596   597   598   599   600   601   602   603   604   605   606   607   608   609   610   611   612   613   614   615   616   617   618   619   620   621   622   623   624   625   626   627   628   629   630   631   632   633   634  
531   532   533   534   535   536   537   538   539   540   541   542   543   544   545   546   547   548   549   550   551   552   553   554   555   556   557   558   559   560   561   562   563   564   565   566   567   568   569   570   571   572   573   574   575   576   577   578   579   580   581   582  
479   480   481   482   483   484   485   486   487   488   489   490   491   492   493   494   495   496   497   498   499   500   501   502   503   504   505   506   507   508   509   510   511   512   513   514   515   516   517   518   519   520   521   522   523   524   525   526   527   528   529   530  
427   428   429   430   431   432   433   434   435   436   437   438   439   440   441   442   443   444   445   446   447   448   449   450   451   452   453   454   455   456   457   458   459   460   461   462   463   464   465   466   467   468   469   470   471   472   473   474   475   476   477   478  
374   375   376   377   378   379   380   381   382   383   384   385   386   387   388   389   390   391   392   393   394   395   396   397   398   399   400   401   402   403   404   405   406   407   408   409   410   411   412   413   414   415   416   417   418   419   420   421   422   423   424   425   426  
322   323   324   325   326   327   328   329   330   331   332   333   334   335   336   337   338   339   340   341   342   343   344   345   346   347   348   349   350   351   352   353   354   355   356   357   358   359   360   361   362   363   364   365   366   367   368   369   370   371   372   373  
264   265   266   267   268   269   270   271   272   273   274   275   276   277   278   279   280   281   282   283   284   285   286   287   288   289   290   291   292   293   294   295   296   297   298   299   300   301   302   303   304   305   306   307   308   309   310   311   312   313   314   315   316   317   318   319   320   321  
217   218   219   220   221   222   223   224   225   226   227   228   229   230   231   232   233   234   235   236   237   238   239   240   241   242   243   244   245   246   247   248   249   250   251   252   253   254   255   256   257   258   259   260   261   262   263  
176   180   181   182   183   184   185   186   187   188   189   190   191   192   193   194   195   196   197   198   199   200   201   202   203   204   205   206   207   208   209   210   211   212   213   214   215   216  
Популярдуу макалалар
Akbuura gazeta

ЖАШТЫКТАН ЖАҢЫЛЫП, БАЛАМДАН АЙРЫЛГАМ...

№235 4-10-май, 2007-ж.


“Мен өз бактымдан баш тарткан адаммын. Бир кезде намыс деп ата-энем үчүн ушул кадамга баргам. Өзөктү өрттөгөн бул арманым мени менен кошо жатса керек. Балким, жаш кыздарга менин тагдырым сабак болоор деп сиздерге жүрөк сырымды баяндап берүүнү чечтим”,- деп баштады сөзүн маңдайымда отурган айым. Анын көздөрүндө кусалык, арман турган эле.

ЖАШТЫК ЖАҢЫЛЫШТЫГЫ

Кызык, өмүрүңдүн бүрү болгон жаш кезиңде эч нерсени ойлогуң келбейт тура. Ошол кезде мен дагы жашоону оюнчук көргөн экенмин. Буралып бойго жеткен мага көзү түшкөндөрдүн саны да көп эле. Бирок, мен карегим менен тең айланган канчаны көзгө илбей өз кыялымдагы адамды издеп жүрдүм. Кинодогудай, китепте баяндалгандай сүйүү­гө туш болгум келчү. Ошентип, мен ал адамга да жолуктум.
Азим менден бир нече жаш улуу болчу. Ал окуусун бүтүп, биздин мектепке иштегени келип калды. Ага ашык болгон кыздар көп эле. Алардын катарында мен дагы бармын. Бир күнү биз кече уюштурмак болуп калдык. Жогорку класстын кыздары мектепке концерт берип, анан артында бий кечесин уюштурмак болуп чечтик. Демилгечиси – жаңы келген агайыбыз. Ушул кезге чейин ошол күн тагдырымдын каргашасыбы же бактысыбы, өзүм да ажырата албай келем. Жеңемдин жардамы менен ал күнү кечеге куурчактай жасанып бардым. Баарынын эле караганы мен. Атүгүл курбу кыздарым да суктанып алышты.
– Айжан, бүгүн чырайың башкача, деги абайлачы...
– Биз билебиз ким үчүн минтип жасанып келгениңди...
Кыткылыктай күлгөн курбуларымды жактырбай нары бастым. Бир кезде бий башталды. Жаныма жакын келген жигиттердин баарын жаман көзүм менен карап жаттым. Анткени, тилегеним, көксөгөнүм бир гана Азимбек агай болчу.
– Сизге мүмкүнбү?
Аркамдан чыккан үнгө жалт карай салып, көргөн көзүмө ишене албай туруп калдым. Агай жанымда турган экен.
– Айжан, кечеге көңүл ачуу үчүн келет. Эмнеге сенин маанайың пас? Жанатан бери карап турсам эч ким менен бийлеген жоксуң. Балким, сен күткөн адам келбей жаткандыр,- деди ал сынай тигилип.
– Жок, андай деле эмес...
Мукактана түшкөн жаным эмне дээримди билбей бутумдун башын карап туруп калдым.
– Балким, мага бир бий тартуулаарсың...
Ал жообумду күтпөстөн колумдан тартып кетти. Мен каршылык көргөзгөн жокмун. Жүрөгүм дүкүлдөп, агайдын келишимдүү жүзүн карайм. Ошол учурда бардыгы менин бактыма суктанып, көз артып жатышкандай болду. Бактыма башым айланган жаным эч нерсени ойлогонго чамам келген жок. Тек гана Азимбек агайдын эркине баш ийе бердим. Эл тарай баштаганда ал кайрадан жанымда пайда болду. Жолдо экөөбүз эзелки тааныштырдай кол кармашып кетип бара жаттык.
– Айжан, эмне унчукпайсың?
– Сөзүм деле жок.
Ал дагы үн катпай калды. Ажырашкыбыз келбей көпкө турдук. Айтор, ошол күндөн баштап агайсыз жашоом жоктой сезиле баштады. Мен эч нерсени ойлогум келбеди. Болгону, ушул адамдын кучагынан чыкпай, өмүр бою жанында калгым келди. Ошондон көп өтпөй дал ошол адамга жүрөгүмдү, өзүмдү, дилимди, денемди багыштадым. Бирок, ал кезде баары мен каалгандай болуп чыкпасын биле бербеген элем...

ЖООПСУЗ СҮЙҮҮ

Ошентип, күндөр өтүп жатты. Менин мектепти бүтүрөөрүмө бир ай гана калган эле. Бир күнү үйдү көздөй келе жатып тааныш караанды көрдүм. Азимбек кимдир бирөө менен кучакташып бара жатыптыр. Көрүп турсам да “кантип эле ошол болсун, ким менен кучакташат эле ал?” деп жаман ойлорду таптакыр жаныма жууткум келген жок. Ошентип, көргөн көзүмө ишенгим келбей андан ары адымдадым. Бирок, жүрөгүм бир нерсени сезгендей сыздап жатты...
Үйгө жакын калганда отура калып, көңүлүм айнып кусуп жибердим. “Бул эмнеси? Оо, Кудай, кош бойлуу болуп калдым бекен?” Коркунуч денемди дүрүлдөтүп жиберди. Чекемден тер чыбырчыктай түштү.
– Балам, өңүң кантет?
Апам байкуш үстүмө үйрүлө калды. Колумдан кармалап, үстүмө жылуу жууркан жаап, баары күйпөлөктөп калышты.
– Апаке...
– Алдыңа кетейин, “бирөөнүн көзүнөн, бирөөнүн сөзүнөн” дейт. Деги абайлап жүрчү. Киринелеп калбадың бекен?
Башымды жуурканга катып, ичимден ыйлап жаттым. “Апам байкуш билсе эмне дейт болду экен? Атам билсечи? Анда тирүүлөй теримди сыйрышат го? Кой, эртең Азимбекке айтышым керек. Ал бир нерсени ойлоп табат. Балким, үйлөнүп алып шаарга кетип калаарбыз. Эмнеси болсо да айтышым керек”. Ичимден бекемденгеним менен ага даап айта албадым. Ушул күндөрү агай да менден оолактап, көзүн ала качып, жаныма жолобой калган эле. Ичимден кан өтүп, эмне кылаарымды билбей жүрдүм.
– Ай, кызыке, турсаң...
Жеңемдин түрткүлөп жатканынан ойгонуп кеттим. Көзүмдү ачсам күн чыгып, шашке маал болуп калган экен.
– Эмне болду, жеңе?
– Турсаң, апам экөөбүз тойго бара жатабыз. Үйдө эч ким калган жок.
Жасана кийинип алган жеңем көңүл­дүү сүйлөдү. Мен да туруп, кийингенге аргасыз болдум.
– Кимдин тою экен?
– Тигил силердин жаңы келген агайыңар үйлөнүптүр.
– Эмне-е?
– Азимбек беле?! Ошол. Биздин Мараттын кызын алды дейт. Агасы кубанып, эми эле сүйүнчүлөп кетти.
Калчылдаган боюмду токтото албай телмирип тура бердим. Сыртка чуркап чыгып айгай салып бакыргым келди. Оо, Кудай, ушундай да болобу? Бул эмне деген жаза эле? Кантип? Кантип менин Азимбегим ушундай кылсын? Демек, баары жалган экен да? Көрсө, ал мени жөн гана утурумдук оюнчук кылып жүргөн экен го... Эми кантем? Кандай айла кылам?
Апамдар кетишээри менен төшөгүмө бүк түштүм. Ыйлап жаттым. Тагдырымды талкалаган сүйүүгө да наалат айттым. Бирок, баары кеч эле. Көрсө, Азимбек бардар турган үйбүлөнүн жалгыз кызын алып, ошолор аркылуу байлыкка маарымак экен. “Өзүнөн үч жаш улуу, карадалы аталып калган кызды кандай эле ала калды десе...” деп айыл-апада көпкө чейин сөз кылып жүрүштү. Ошентип, тез арада эле турмушум астын-үстүн болуп, айлам жок отуруп калдым. Күндөн-күнгө соолуп бара жаттым. Ошол боюнча мектепке да барган жокмун. Аттестатымды курбу кыздарым үйгө алып келип беришти. Тагдырымды талкалаган адамды көргүм келбеди. Тез эле аалам толгон сүйүүм жек көрүүгө айланып чыга келди.

«БАЛАҢДЫ МАГА БЕР...»

Менин абалымды эч ким байкаган жок. Талаа-түздө дыйканчылык менен алышып жүргөн агам да, атам да, алтургай апам да менин кош бойлуу болуп калганымды аңдашпады. Бир гана жеңем менин сырымды билип калды.
Ал күнү мен өзүмдү жаман сезип отурган элем. Жеңем мени шектүү карап турду да, шарт жаныма басып келди.
– Айжан, качанкыга чейин жашырмаксың?
– Эмнени, жеңе?
– Менден жашырбай эле кой. Мен мындан бир нече күн мурун эле билгем. Кана, канча айлык боюңдагы? Атасы ким?
Жеңемдин түз берген суроолорунан шаштым кете түштү. Шылкыйып отуруп калдым.
– Жеңе, айланайын, эч кимге оозуңдан чыгара көрбө. Атам, байкем билсе мени түрүүлөй мууздашат.
Буркурап ыйлап, жеңемдин аягына жыгылдым. Жеңем да бир топко мени менен кошо ыйлап отурду.
– Атасы ким?
– Сураба, жеңе, аны сурабай эле койчу?! Жанымды кыйнабачы?!
– Деги алчу немеби?
Мен башымды чайкадым.
– Эми эмне кылмакчысың?
– Билбейм, эптеп шаарга кетсем, анан иштесем...
– Шаарда алдагы ичиң менен сага иш табыла коёбу? Андан көрө башка айла тап.
Жеңем экөөбүз ошол түнү таң атканча сүйлөшүп чыктык. Эч айла табыла койбоду. Ошондо жеңем өзүнүн да боюнда бар экенин, эгер макул болсом өз баласына кошуп багып алаарын айтты.
– Кантип?
– Эч кимге билгизбей эле. Бул сырды бир мен, бир сен эле билгендей болосуң. Башка эч кимге айтпашыбыз керек.
– Байкеме дагыбы?
– Байкеңе айтабыз го... Мен ага жай түшүндүрүп көрөм,- деди жеңем ойлуу гана.
Чын эле ойлонуп көрсөм, жеңемдин акылы туура экен. Айла жок макул болдум. Апамдарга “Ошто иштеп жатат” деген шылтоо менен мени Ошко жиберип ийди жеңем. Ошентип, мени жашоодо дагы кандай нерселер күтүп жатканын билбей ичтен сызып Ошко жөнөдүм.

КЕЧИР МЕНИ, НАРИСТЕМ...

Менин төрөөр учурум да келип калды. Мени бул нерседен куткарышканы үчүн агам менен жеңеме ыраазы болушум керек эле. Бирок, баламдан айрылгым келбей жатты. Кантсе да алгачкы сүйүүдөн, таза кыялымдан жаралган наристе эле го.
Канткенде аны да, намысымды да сактап кала алам? Канчалык ойлонсом да арга таба албадым.
Өлүм менен өмүрдүн ортосунда жатып аман-эсен уулдуу болдум. Баламдын кичинекей колдору мага сунулганда бактыма, ызама чыдабай ыйлап жибердим. Кургурум, ай, төрөлөөрү менен апасынан айрылаарын билип жаттыбы, балам көпкө ыйлады. Эки күндөн кийин жеңем төрөдү. Анан ошол замат агам экөө өздөрүнө жаздырып алып, айылга алып жөнөштү. Көз жашымды көлдөтүп кала бердим. Аттиң, ушул учурда мен биротоло энелик бакыттан айрылып жатканымды сезбеген экенмин...

ЖАҢЫ ТУРМУШ

Ушундан көп өтпөй менин колумду сурап жатышканын уктум. “Кудалашып койгондон кийин кайда барат эле. Айжан акылдуу жан, кантсе да бизди жер каратпайт” деп баргандарды узатышкан экен. Ошентип, тойго да камданып калышты. Тез эле Жанышка турмушка чыктым. Күйөөм токтоо, түшүнүктүү адам эле. Мени да көзүнүн карегиндей карачу. Алгачкы күндөрү менин суздугумду, көңүлүмдүн жоктугун билип турса да, унчукпай чыдап жүрдү. Турмушум жакшы эле. Эч нерседен кем болгон жокмун. Бирок, бир нерсе эле көңү­лүмдүн түпкүрүндө уюлгуй берди. Канчалык аракет кылып, канчалык жаңы турмушка бет алайын десем да болбой уулумду унута албай койдум. Аны унутуш үчүн эмне гана айла кылбадым. Кудай мени жазаладыбы, айтор, Жаныш экөөбүздүн ортобузда бала болбой койду. Балким, балалуу болсок, өткөнүмдү аз да болсо унутуп калаар белем, ким билсин. Дарыгерлер да менин төрөбөстүгүмдүн себебин таба алышпады. Кайненем төрөбөс­тү­гүмдү уккандан кийин катаалданып, мени кордогонго өттү.
– Ит да тууйт. Менин уулум куубаш өтмөк беле? Кетирип, башка аял ал. Мелтейип турганында кеп бар мунун. Башында эле кабагы ачылбай түшкөн, ошон үчүн минтип балага зар болуп жүрөт.
Ушундай күңкүл сөздөр жүрө­гүмдү көзөп өтчү болду. Бир күнү кайненемдин уу сөздөрүнө такыр чыдай албай кеттим.
– Мен туубас эмесмин. Менин балам бар!- деген сөз кантип оозумдан чыгып кеткенин билбей калдым.
Мына, тамашаны көрүп ал! Кыйкырып-өкүргөн кайненем бул сөздү жөн калтырбады. Акыры Жанышка чындыкты айтууга аргасыз болдум.
– Жаныш, мени кечир, жаштыктан бир жаңылгам, болгондо да оңолгус болуп жаңылгам. Сен менин жаралуу жүрөгүмдү канчалык дарылайын дегениң менен майнап чыкпайт окшойт. Мен эми кетейин. Бактылуу бол. Кудайдын каргышына калсам керек. Мен сага бала да төрөп бере албайт окшойм. Кечир мени.
Жаныш үн каткан жок. Бир оокумда гана башын көтөрө берди.
– Мен сенсиз жашай албайм. Мейли, экөөбүздүн балабыз болбосо, анда сенин балаңды бала кылып алалы. Мен ага да макулмун. Бир гана жанымдан кетпе.

«ӨЗ АПАМА КЕТЕМ...»

Чындыкты эч кайда ката албайт экенсиң. Ошентип, 5 жылдан кийин бул чындык менин туугандарыма да, Жаныштын туугандарына да айкын болду. Менин төрөбөй калганыма боорлору ачыдыбы, айтор, жеңем менен агам мага уулумду кайтарып бермей болушту. Менин бакытыма чек жок эле. Ошентип, күйөөм экөөбүз барып баланы алып келдик. Бирок, бул бакытым да көпкө созулбады. Балам таптакыр мага көнбөй койду. Канчалык боорума тартайын десем да, “апама кетем” дегенден башканы айтпайт. Күндөн-күнгө саргарып бара жатканын көрүп өзүм да кыйналдым. Бир күнү ойноп отурган балам дарбаза ачылаары менен ордунан тура калды.
– Апам... апам келди окшойт.
Чын эле жеңем босогодо бизди шыкаалап ыйлап турган экен. Баламдын колу жеңемдин мойнуна ороло түштү.
– Апаке, мени алып кеткени келдиңби?
– Чыдабадым, көңүлүм түтпөй койду. Сагынычтан ооруп да калдым.
Жеңем буркурап ыйлап, уулун кучактап алып жалынып да жатты. Ошол учурда гана мен эне-баланын ортосунда мындан ары тоскоол болуп тура албасымды сездим. Менин эч кандай акым жок эле. Мен экөөнүн ортосунда ашыкча адам экенимди сездим. Жеңемдин жанына бардым да, көзүнүн жашын аарчый бердим.
– Кой, жеңе, ыйлабачы?! Мен... мен келесоо түштөн кийин эне болгум келгенин кара. Мага көнчүдөй түрү жок. Алып кет.
Жеңем мага ишенбегендей карап калды.
– Ооба, жеңе, алып кет. Уулуң эми сеники.
Күтүлбөгөн бактысына ишенбей кеттиби, жеңем баласын ошол замат колдон ала эшикке чыкты. Томпоңдоп апасынын жетегинде кетип бара жаткан баламды карап ичим ачышып турду. Алардын караанын алыстан узатып, көз жашымды жутуп кала бердим.

ххх

Азыр Жаныш менен бактылуу жашоодомун. Борборго көчүп келгенбиз. Балабыз жок болгону эле болбосо, баары жакшы. Ошентсе да эне болуу бактысынан үмүтүмдү үзө албай келем.

Нуржамал Жийдебаева


"Супер-Инфо" гезитинин материалдары жеке колдонууда гана уруксат.
Жалпыга таратуу "Супер-Инфо" гезитинин редакциясынын жазуу түрүндөгү уруксаты менен гана болушу мүмкүн.

Рейтинг: Рейтинг  2 
Комментарийлер(3)
16.03.2012. 10:37 
Тайпасы:
Жаран
Комментарийлердин саны:
5
Катталган:
14-07-2011
Соӊку аракети:
03-02-2018 00:35
Жынысы:
Белгисиз
0
Эн жакшы окуя экен.
07.10.2012. 18:16 
Тайпасы:
Жаран
Комментарийлердин саны:
15
Катталган:
29-11-2010
Соӊку аракети:
10-02-2018 05:55
Жынысы:
Белгисиз
Калаасы:
ош
0
мага да жакты.кыздарга сабак боло турган окуя экен
21.04.2016. 18:16 
Тайпасы:
Жаран
Комментарийлердин саны:
14
Катталган:
06-05-2014
Соӊку аракети:
12-10-2017 12:35
Жынысы:
Белгисиз
Калаасы:
Ала Бука
0
Ай оштондогон селкилер,сабак болсун силерге да...
1
Комментарий калтыруу үчүн өз ысымыңыз менен кириңиз же каттоодон өтүңүз.
 
Бөлүмдүн статистикасы
соңку 15 мүнөт ичинде 0 колдонуучу (Катталган: 0, коноктор: 0) бул макаланы окуду:

Макалалардын саны:
21193;
 
Маалымат-маанайшат порталы
2006-2018 © SUPER.KG
Кыргыз Республикасы, Бишкек шаары,
Күрөӊкеев көчөсү - 180
"Супер-Инфо" гезитинин материалдары жеке колдонууда гана уруксат.
Жалпыга таратуу "Супер-Инфо" гезитинин редакциясынын жазуу түрүндөгү уруксаты менен гана болушу мүмкүн.
Рейтинг@Mail.ru
Биз социалдык тармактарда: