Деңизде 1001 күн (бакыт байлыкта эмес экенин чагылдырган сериал)

(Башы өткөн сандарда)

Бекзат менен Айгүлдүн сүйлөшүүсү көпкө созулган жок, бирок ошол кыска сүйлөшүү да Тинатин үчүн убакытты ого бетер узак кылып жиберди. Алар кайра столго кайтып келишти. Бекзат ордуна отурганда да анын көзү биринчи болуп Тинатинге түштү. Бирок Тинатин бул жолу да башын көтөргөн жок. Айгүл жеңил дем алып, жылмайганга аракет кылды:

– Жакшы, баары жайында экен,- деди ал, бирок үнүндө толук ишеним жок болчу.

Тинатин унчуккан жок. Аңгыча официант келип, буюртма алып кетти. Бирок столдо эч ким тамакты ойлогон жок. Жымжырттык кайра орноду. Бул жымжырттык мурдагыдан да оор эле. Бекзат акырын сүйлөдү:

– Сен, жакшысыңбы?- деди ал көзүн Тинатинден албай. Тинатин бир нече секунд жооп бербей отурду. Анан акырын гана:

– Жакшымын,- деди. Бирок үнү ишендирерлик эмес болчу. Айгүл экөөнү карап калды.

– Силер чын эле мурда тааныш белеңер?..- деп сурады ал. Бул суроо ансыз да тунжурап турган кырдаалды дагы да чыңап жиберди. Тинатин дароо жооп берди:

– Жок.

Бир гана сөз. Кыска. Акырын, бирок катуу басым менен айтылды. Жүрөктү тешкендей. Бекзат унчуккан жок.

– Аа, түшүнүктүү,- деди ишенбегендей Айгүл. Бир аздан кийин ал кайра жылмайган абалына кайтты, бирок ичиндеги шек күчөп баратты. Бекзат ордунан жай турду:

– Мен кетишим керек,- деди ал. Айгүл таң калды:

– Азырбы?

– Ооба. Анын көзү кайра Тинатинге түштү. Бир секунд гана. Бирок ошол секундда миң сөз айтылды. Тинатин да карады. Бирок бул жолу караганда анын көздөрүндө мурдагыдай жалын жок, терең чарчоо тургандай эле. “Сен менин жанымда туруп, бирок мага жат болуп калдың” дегенди окуду. Бекзат бир нерсе айткысы келгендей болду, бирок токтоду. Андан кийин жөн гана:

– Көрүшөбүз,- деди. Тинатин жооп бербеди. Айгүл болсо башын ийкеп:

– Макул, көрүшкөнчө,- деди. Бекзат чыгып кетти. Кафенин эшиги жабылганда гана Тинатин акырын көзүн жумду. Терең дем алгысы келди, бирок аба жетпей жаткандай болду. Айгүл ага карады:

– Тинатин, сен чындап эле жакшысыңбы? Тинатин акырын гана башын ийкеди.

– Ооба.

Бирок бул “ооба” эң жалган, эң оор сөз болчу. Анткени баары анын ичинде жашыруун калды. Айтылбаган сөздөр. Жек көрө тиктеген көз караштар. Жана чечилбей калган тагдыр. Стамбул болсо сыртта жымыңдап турду. Бирок бул үч адам үчүн ал түн – эң начар түндөрдүн бири болчу. Кафеден чыккандан кийин Стамбулдун кечи мурдагыдай эле бейпил болчу, бирок үчөөнө ал таптакыр башкача көрүнүп калды. Айгүл жол бою унчукпай жүргөн жок. Тескерисинче, өзүнүн адатынча маанайды көтөрүүгө аракет кылып, тамашасын токтотпой сүйлөп жатты.

– Ай, Стамбул бизди драма сериалындагы каармандардай кылып койду го, ээ?- деп күлдү ал.  – Бүгүн мен башкы каарман болдум окшойт.

Тинатин жооп берген жок, бирок жылмайганга аракет кылды. Айгүл токтобой улантты:

– Эми эртең дагы бир кокустан жолугуп калсак, “сезон-2” башталат экен да, ээ?- деди.

– Сен кээде өтө эле көп күлөсүң,- деди Тинатин.

– Күлбөсөм ыйлайм да,- деп дароо жооп берди ал. – Анан ыйлаган сериалды ким көрөт?

Тинатин унчуккан жок. Айгүлдүн күлкүсү түнкү көчөдө шуулдаган унаалардын добушуна аралашып кетип жатты, бирок анын көздөрүнүн түбүндө бир оор көлөкө бар эле, ал аны жашырып жүрдү. Жатаканага келгенде баары өз бөлмөлөрүнө тарашты. Айгүл эшигин ачып киргенде эле жүзүндөгү күлкү акырын өчтү. Ал сумкасын бурчка ыргытып, бир нече секунд кыймылсыз турду. Анан акырын терезеге жакындады. Сыртта Стамбулдун түнкү жарыктары жымыңдап турду, мурун аны кубанткан ошол эле көрүнүш, бирок азыр жүрөгүнө оор тийди. Айгүл терең дем алды.

“Эмне үчүн мен ушундай болуп калдым?” деп шыбырады ал өзүнө. Анын көз алдына Бекзат тартылды. Кара көздөр, токтоо мүнөз жана эң негизгиси – анын көзү эч качан Айгүлгө толук токтогон жок. Ал муну ошол столдо эле сезген. Бекзат карап эле турду, бирок ойлору башка жакта эле. Жүрөгү бир мүнөттө түшүнгөн, ал башка бирөөгө таандык сезим менен карап турат. Айгүл көзүн жумду. Биринчи жолу тамаша жок эле.

– Демек, мен кечигип калдымбы?..- деди ал акырын.

Андан кийин өзүн кармай албай, бөлмөнүн жарыгын өчүрүп, керебетке отурду. Көз жашы акырын ага баштады. Үнсүз ыйлоо. Ал ыйлап отуруп да ойлор менен алышып жатты: “Мен аны биринчи көргөндө эле жактырдым, бирок ал мен үчүн эмес экенин биринчи караштан эле түшүндүм”. Айгүл тизесин кучактап, башын түшүрдү. Ал эми анын ичинде биринчи сүйүүнүн оор жоготуусу тынчын алып жатты.

Түн... Тинатин эбак уктап калган, Айгүл да бир топко ыйлап отуруп, акыры ал дагы терең уйкуга кирди. Шаар болсо сыртта жымыңдап, баары өз нугунда уланып жатты. Бир маалда жер жеңил силкинип кетти. Башында эч ким түшүнгөн жок. Дагы бир силкинүү... Кийинкиси күчтүүрөөк. Бөлмөдөгү айнек акырын кыйчылдап, эшиктер шылкылдай баштады. Айгүл көзүн ачты.

– Бул эмне?..- деди ал дароо ордунан тура калып.

Тинатин да ойгонду. Аңгыча жер катуу титиреди. Жарык өчтү. Караңгы. Жанагы жымыңдаган жарык, бейпил шаар бир заматта башка дүйнөгө айланды.

– Жер титиреп жатат!- деген үндөр коридордон жаңырды.

Адамдар чуру-чуу түшүп чуркап, эшиктер ачылып-жабылып, айлана чуулдап кетти. Айгүл Тинатиндин эшигин каккылады:

– Тинатин! Чык! Тез!

Экөө коридорго чуркап чыгышты. Жатаканада баш аламандык, чыныгы паника башталган эле. Адамдар кыйкырып, балдар ыйлап, баары тепкичтерге чуркап жатты.

– Төмөнгө, тез!- деген үндөр угулуп жатты. Ошол учурда шаар тараптан дагы бир кабар тарады: “Деңизде суу ташып жатат!”  Бул сөздү укканда баары ого бетер дүрбөлөңгө түштү. Стамбул жээгине жакын аймактарда суу адаттан тыш артка чегинип, кайра күч менен кайтып келе баштаган эле. Цунами коркунучу... Көчөлөрдө чыныгы хаос башталды. Машиналар удаама-удаа сигнал басып, адамдар жүгүрүп, жарыктар өчүп-жанып жатты. Бул көрүнүш кино эмес, чыныгы коркунучтуу көрүнүш эле. Айгүл Тинатиндин колун бек кармап:

– Биз тирүү чыгышыбыз керек,- деди калтыраган үн менен. Тинатин үнсүз башын ийкеди. Бирок анын көзү шаар тарапта калды. Алыстан деңиз көрүнүп турду, толкуган, коркунучтуу... Ал эми ошол жакта, бир жерлерде Бекзат да бар эле. Ошол мүнөттө үч адамдын тагдыры кайрадан кесилишүүгө даяр болуп калды. Бир жагынан – табияттын күчү. Бир жагынан – чечилбей калган сезимдер. Бир жагынан – белгисиз тагдыр. Стамбул коркунучтун, сүйүүнүн жана аман калуунун ортосунда калган дүйнөгө айланды. Жер силкинүү күчөп, Стамбул жашоосу бир заматта таанылгыс болуп өзгөрдү. Шаардын кадимки жымжырттыгынын ордуна сиреналар, кыйкырыктар, унаалардын сигналдары аралашкан баш аламан үн толду. Көп өтпөй жаңылыктар бардык жакка тарады. Телевизорлор, телефондор, көчөдөгү экрандар, баары бир эле кабарды көрсөтүп жатты: “Стамбул аймагында күчтүү жер титирөө. Жээк аймактарында цунами коркунучу бар. Калк эвакуациялансын!”. Жаңылык бир нече мүнөттө эле бүт Түркияга, анан дүйнөгө жайылды. Социалдык тармактар түрдүү кабарга толуп чыкты. Видео, сүрөттөр, кыйкырык үндөр, баары аралашып кетти.

– Стамбулда эмне болуп жатат?!

– Бул чынбы?!

– Элдер көчөгө качып чыгышты!

– Деңиз артка кетти деп жатышат!

Кыска убакыттын ичинде бул жөн эле табигый кырсык эмес, эл аралык резонанс болду. Жаңылыктар каналдары түз эфирге өтүп, “тарыхтагы эң кооптуу учурлардын бири болушу мүмкүн” деп комментарий бере башташты. Түркиянын өзүндө болсо абал андан да оор эле. Көчөлөрдө адамдар баш аламан агылып, кээ бири үйүн таштай качып, кээ бири жакындарын издеп жүрүштү.

(Уландысы кийинки санда)