(Башы өткөн сандарда)
Ал эми Айгүл дагы жакын келип жылмайып:
– Сен көрөсүңбү? Бул шаар бизди күтүп жатат. Бул жашоо кызыктуу болот, мен сага кепилдик берем!- деди. Тинатиндин жүрөгү жай гана ылдыйлап, бирок ошол ыргак менен шаардагы жашоого аралашууга даяр экенин сезди. Ошентип сентябрь айы жана жаңы окуу жылы Тинатин үчүн билим, достук жана жаштык кубанычтары менен толгон жаңы башталыш болуп калды. Ал эми шаар, өзүнүн татаалдыгы менен кээде сүйүүсүн, кээде сынактарын, кээде кубанычын көрсөтүүгө даяр турган.
xxx
Түнттүктүн кесепети... Марат жаш кезинен эле ойлуу, зээндүү бала болчу. Бирок тагдыр кээде адамды күтүүсүз жолдор менен сынайт. Шаарга келгенден кийин билимге умтулганы менен, анын жаштык энергиясы жана тынчтык издөөсү ар дайым жолдо эмес болчу. Кээде ал көчөлөрдө жалгыз жүрүп, шаардын караңгы бурчтарын көрүп, жүрөгү ылдыйлап, тынчтык издечү. Бир күнү ал ата-энесинин жол кырсыгынан калган кайгысы менен ички дүйнөсүнөн качып, шаардагы “жаман” топторго аралашып кетти. Көргөнү – жеңил кирүүчү жол, бирок биротоло караңгылыкка алып бараткан. Ал билип-билбей опурталдуу бир агымга кошулуп кетти.
"Бул мен эмесмин" деп өзү менен сүйлөшүп калганда, ал айланасындагы өзү теңдүү башка балдарга карап, алардын кылык-жоругун көрүп башын чайкап койчу. Бирок мындан башка жол жоктой эле. Ошентип Марат “каралардын” тобуна кошулду. Аларга каракчылык, кичинекей жасалма айла-амалдар жана ар кандай туура эмес иштер керек эле. Алгач ал жөн гана зарылчылык үчүн кайсы бир ишти жасоо керек деп өзүн аргасыз сезген болчу. Бирок бара-бара бул нерсе адатка айланды. Анын биринчи “иши” жөнөкөй эле: кичинекей дүкөндөн же базардан буюм уурдоо. Ал аны жасаган сайын жүрөгү ооруп, бирок ошол эле учурда күмөндүү жашоонун тартуулаган азгырыгына алданчу.
Бир күнү ал өзүнүн колу менен жасаганын көрүп, өзүнө өзүн түшүндүрө албай калды.
— Бул мен эмесмин... Мен мындай эмесмин...- деп катуу кыйкыргысы келди.
Бирок “каралар” анын түнттүгүн, жөндөмүн жана акылын пайдаланып, аны өздөрүнө күчтүү, бирок кыңк этип ооз ачпай турган бир кул катары колдонушту. Марат күндөн-күнгө терең, караңгы жолго кирип, бирок жүрөгүндө эч качан өчпөгөн бир жарык бар болчу. Бул жарык – анын ички адамдыгы жана жакшылыкка умтулуусу.
Кээде ал түн ичинде көчөдө жалгыз басып баратып, шаардагы көк фонардын астында ойлонот: "Эмне үчүн мен ушул жолго кирдим? Эмне үчүн менин жашоом мындай?"
Түнт мүнөздүк, кууш жол аны кереметтүү драмадай, бирок тынчсызданткан жашоого алып келди. Бирок ал дагы билген жок. Бул анын Тинатин менен жолугушуусуна, жүрөк кыйнаган сүйүүгө жана тагдырдагы чоң бурулуштарга жол ачмак. Марат “каралардын” арасында жашап, өзүн-өзү билбей калган болсо да, жүрөгүнүн бир бөлүгү дайыма жакшылыкка жана эркиндикке умтулуп турар эле.
xxx
Шаардын түнкү көчөлөрү шамалга бөлөнүп, түнкү жарыктар жаркылдайт. Марат кыялындагыдай эмес, жаман жолдо жүргөн, бирок денеси жана акылы менен дайыма чуркап, кыска убакытта гана үн кошпоого үйрөнгөн адамдай болчу. Акыркы күндөрү милиция аны байкап калды. Көздөрүндө чагылган жарык, жүрөгүндөгү адреналин, баары бир заматта толкундатты.
– Жок, жок, муну кайра кайталай албайм...- деп өзү менен өзү сүйлөнүп, чыгыштан батышка карай чуркап, милиция кызматкерлеринин үнүн кулагы чалып бара жатты.
Марат мурда спорт менен машыккандыктан денеси чың, буттары жеңил, деми туруктуу, аны кармоо мүмкүн эмес болчу. Милиция артынан чуркап жатканда ал көчөлөрдүн арасына сиңип, ар бир бурчту колдонуп, жашырынып кетти. Бир маалда ал аркы көчөнүн бурчундагы кичинекей гүл дүкөнүн көрдү. Анын эшиги жарым ачык, гүлдөрдүн жыпар жыты шамалга аралашып, жаркыраган витринасы түнкү шаарды басып кеткендей сезилди.
– Мына, укмуштуудай жер!- деди ал ички туюмуна таянып. Бул жерде чуркап өткөндү эч ким байкабайт. Ал эшиктен кирди. Жыргалдуу гүлдөр, ар кандай түстөгү пион жана башкалар... Баары бир эле тынчтыкка, бейпилдикке чакырып жаткандай. Ал терең дем алды.
– Салам! Бир маалда кулагына тааныш, жылуу үн угулду.
Ал башын көтөрүп, маңдайында турган Тинатинди көрдү. Кичинекей дүкөндүн ичинде, колундагы кагаздарды жана гүлдөрдү уюштуруп, күндүн акыркы нуру чачтарында жылтырап тургандай сезилди. Тинатиндин жылмайышы, жайдары, бирок чечкиндүү жана энергиясы мол жүзү Маратты токтотуп койду.
– Кызыктуу жер, туурабы?- деп Тинатин жылмая берди.
Мараттын үнү бир аз калтырап, добушу үзүлүп-үзүлүп чыкты. Бирок чын жүрөктөн айтты:
– Ооба... Абдан кооз...- деп жооп берди.
Ал жерде күтүүсүз жолугушуу гана болгон жок, жашоонун адреналинге бай жана тарыхый бир бүктөмү башталгандай сезилди. Марат өзү да билбей, жашоодо жаңы баракты ачып жаткандай болду.
Гүлдөрдүн жыпар жыты, түнкү шаардагы жарык, Тинатиндин жылмайышы, баары Мараттын супсак жашоосунун арасынан чыныгы жашоого кирген биринчи кадамы болуп калды. Ошондо Марат түшүндү: жашоонун кайталангыс ар бир мүнөтү, күтүүсүз жолугушуулар, адамдын жүрөгүн титирете турган сулуулук, баары бир заматта келип калышы мүмкүн.
xxx
Гүл дүкөндөн сыртка чыккандан кийин Марат өзүнчө күлүп, жүрөгү туйлап, бир кызыктай сезимдер курчаганын элес албады. Ал үчүн кыздар убактылуу көңүл ачып, убакыт өткөрүү үчүн гана керектей сезилчү.
– Айтсаң, сен да башкалардай жөн эле көңүл сергитүүгө келдиң беле?- деп суроо берди Тинатинге жанаша чуркап баратып.
Тинатин дароо байкады, бул жигит шамдагай жана тайманбас экен.
– Мага тийишпе деп айттым эле...- деди Тинатин атайы кескин жооп берип. Бирок үнү жумшак чыкты.
– Эмнеге? Мен анда жөн эле жардам берип жаткам,- деди Марат сыр алдырбай. Ал кыздын кескин жооп бергенине, сөздүн таасирине кызыгып, өзүнчө ойноп көргүсү келди. Тинатин анын алдын торой чуркап, жигитти артка акырын түртүп койду. Марат күлүп гана койду:
– Күчтүү экенсиң...
Ошентип, эки адамдын ортосунда алгачкы мамилелер күлкү жана какшык аралаш башталды. Тинатинди жигиттин шайырлыгы жана шамдагайлыгы, чечкиндүү мүнөзү кызыктыра баштады.
Марат тажрыйбалуу, өзүнө ишенимдүү, бирок чындап эч кимди сүйүп көрө элек жигит болчу. Ал үчүн жашоодогу кызыктуу учурлар, чакан оюндар жана күнүмдүк адреналин маанилүү эле. Кыздар да кызыктуу оюнчуктай эле ал үчүн, бат эле тажай баштачу.
Уландысы шилтемеде.
